Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Księgi podatkowe /oraz ewidencja/ powinny być prowadzone prawidłowo zarówno pod względem formalnym /niewadliwie/, jak i materialnym /rzetelnie/. Prawidłowa pod względem formalnym /niewadliwa/ jest księga /oraz ewidencja/ prowadzona zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 199? r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 99 poz. 496 ze zm./ i objaśnieniami zamieszczonymi na okładce księgi.
Natomiast prawidłowa pod względem materialnym /rzetelna/ jest księga /ewidencja/ prowadzona zgodnie ze stanem rzeczywistym.
W wypadku gdy podatnik decyduje się na powierzenie swojej księgi do prowadzenia przez biuro rachunkowe, obowiązany jest prowadzić w miejscu wykonywania działalności ewidencję zakupu i sprzedaży.
Z par. 7 ust. 2 i par. 16 ust. 1 i 4 cyt. rozporządzenia wynika, że w prowadzonej ewidencji przychód ze sprzedaży towarów i usług nie udokumentowany wystawionymi rachunkami wpisuje się w jednej kwocie raz dziennie po zakończeniu dnia, nie później niż przed rozpoczęciem działalności w dniu następnym, par. 20 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że w księdze prowadzonej przez biuro rachunkowe zapisy powinny być dokonywane w porządku chronologicznym na podstawie rachunków i innych dokumentów wymienionych w rozporządzeniu oraz sum miesięcznych przychodu wynikających z ewidencji sprzedaży.
Oznacza to, że po zakończeniu miesiąca zaksięgowane dzienne przychody sumuje się i przenosi jedną kwotę do kolumny 7 księgi, zgodnie z objaśnieniami od podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
Z omawianych wyżej przepisów wynika zatem jednoznacznie, że przychód z ewidencji jest sumą miesięcznych przychodów ze sprzedaży bezrachunkowej i to obliguje podatnika do zaewidencjonowania każdej dziennej sprzedaży bezrachunkowej.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący prowadził ewidencję niezgodnie z cyt. przepisami, ponieważ w ewidencji były zapisywane łącznie przychody ze sprzedaży rachunkowej i bezrachunkowej.
Na podstawie tej łącznej kwoty utargów, podanej przez skarżącego, biuro z kolei pomniejszyło tę kwotę o utargi udokumentowane rachunkami i różnicę księgowało w jednej pozycji na koniec miesiąca jako sprzedaż bezrachunkową. Niesporne jest także, że przeprowadzona przez organ podatkowy I instancji kontrola zapisów w księdze podatkowej oraz w ewidencji sprzedaży prowadzonej w punkcie sprzedaży ujawniła rozbieżności w wysokości ewidencjonowanych kwot przychodów ze sprzedaży, na skutek właśnie dokumentowania przez skarżącego przychodów w sposób niezgodny z ww. przepisami rozporządzenia.
Wyjaśnienia skarżącego, że rozbieżności były wynikiem pobierania zaliczek i zapisywania w dniu pobrania zaliczki całej kwoty i należnej, wynikającej z rachunku, nie zostały w żaden sposób udokumentowane przez podatnika.
Organy podatkowe prawidłowo podkreślały w swoich rozstrzygnięciach, że objaśnienie do podatkowej księgi, przychodów i rozchodów zamieszczone we wzorze księgi będącej załącznikiem do cyt. rozporządzenia ministra finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. określają w ust. 12, że w przypadku pobrania zaliczki na poczet wykonania zamówienia podatnik obowiązany jest wpisać kwotę zaliczki w kolumnie 21.
Zapisów takich nie ma w księdze podatkowej, jak również z analizy dokumentów źródłowych przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy nie wynika w żaden sposób, że podatnik wyznaczał inny termin płatności niż określony w rachunku.