Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 czerwca 1999 r. pełnomocnik Jarosława D. radca prawny Eugeniusz W. wniósł o wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) SA/Sz 741/98. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazał art. 441 pkt 2 Kpc wyjaśniając, że zawiadomienie o terminie rozprawy przed Sądem odebrała Ewa W., która nie jest upoważniona do odbioru korespondencji skierowanej do Kancelarii Radcy Prawnego Eugeniusza W. Korespondencja zawiadamiająca o terminie rozprawy w sprawie Jarosława D. nie dotarła do jego pełnomocnika Eugeniusza W., a fakt ten potwierdza oświadczenie Ewy W., która stanowczo twierdzi, że nie doręczyła korespondencji z Naczelnego Sądu Administracyjnego Eugeniuszowi W. W tych okolicznościach pełnomocnik Jarosława D. a także on sam byli pozbawieni możliwości dziania w sprawie. Według stanowiska wyrażonego we wniosku Sąd rozpoznając sprawę nie miał podstaw do uznania, że pełnomocnik został powiadomiony o terminie rozprawy w sposób prawidłowy.
Pełnomocnik Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł o odrzucenie wniosku o wznowienie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje
Wskazany przez stronę przepis art. 401 pkt 2 Kpc głosi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana. Okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, że na rozprawie w dniu 5 kwietnia 1999 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (...) pełnomocnik strony skarżącej nie był obecny a Sąd przyjął, że prawidłowo został powiadomiony o terminie rozprawy. Z akt sprawy wynika, że korespondencja sądowa zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy została skierowana na adres "Radca prawny Eugeniusz W., Kancelaria Radcy Prawnego ul. P. 6 pok. 27, 75-072 K.". Korespondencję tę podpisała pełnym imieniem i nazwiskiem Ewa W., a z adnotacji doręczyciela poczty wynika, że korespondencję odebrała żona adresata. Nadto z akt sprawy sądowej wynika, że wszelka korespondencja kierowana przez Sąd do pełnomocnika rady prawnego Eugeniusza W. była odbierana wyłącznie przez Ewę W. i uprawnienie Ewy W. do odbioru korespondencji sądowej do radcy prawnego Eugeniusza W. nigdy nie było przez niego kwestionowane. Pełnomocnik zawsze wykonywał czynności, do których był zobowiązany i w żadnym przypadku nie uczynił zastrzeżeń, że Ewa W. nie jest upoważniona do odbioru korespondencji. W tych okolicznościach twierdzenie, że Sąd bezpodstawnie uznał, iż pełnomocnik został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy uznać należy za niezasadne.
Kwestią podlegającą rozstrzygnięciu jest zagadnienie, czy przy doręczeniu korespondencji sądowej zawiadamiającej o terminie rozprawy doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego regulujących doręczenie pism osobom fizycznym. Zgodnie bowiem z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ do doręczeń w postępowaniu przed tym Sądem stosuje się przepisy Kpa /art. 39-49 Kpa/.
Zgodnie z art. 42 par. 1 Kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Takie doręczenie uznawane jest za doręczenie właściwe. Art. 43 Kpa przewiduje możliwość dokonania doręczenia zastępczego stanowiąc, że "w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...)"Przepis nie wymaga aby doręczenie zastępcze do rąk domownika nastąpiło w mieszkaniu adresata.
Przyjąć zatem należy, że prawidłowe jest doręczenie pism do rąk dorosłego domownika przebywającego w miejscu wykonywania działalności adresata.
Ewa W., która przyjęła i podpisała przesyłkę do radcy prawnego Eugeniusza W. jest jego żona. Podpisując odbiór przesyłki zobowiązała się do oddania korespondencji sądowej mężowi. Wynika to z adnotacji poczty, a także pośrednio z oświadczenia Ewy W. z 18 czerwca 1999 r. Zaznaczyć przy tym należy, że wbrew temu co podaje Ewa W. w oświadczeniu, stale /wynika to z akt sprawy/ a nie tylko przez pomyłkę odbierała korespondencję przeznaczoną dla radcy prawnego Eugeniusza W. Zważywszy powyższe, zasadnie w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd przyjął, iż doręczenie pisma pełnomocnikowi skarżącego było prawidłowe, a zatem nie doszło do naruszenia przepisów prawa w kwestii doręczeń. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie występują w sprawie ustawowe przestanki wznowienia postępowania sądowego.
Z tych przyczyn wniosek podlega odrzuceniu na podstawie art. 411 Kpc w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.