Uzasadnienie
Wojewoda decyzją dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 2 kpa i art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2000r. Nr 87, poz. 960/ uchylił decyzję Burmistrza z dnia [...]r. orzekającą o wymeldowaniu K. M. z pobytu stałego przy ul. [...]w [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ I instancji wbrew wymogom art. 77 § 1 kpa nie dopełnił obowiązku zebrania całego materiału dowodowego. Nie ustalił, kiedy faktycznie, przed aresztowaniem K. M. nie mieszkał w spornym mieszkaniu, przy wskazaniu przez L. M. różnych okresów opuszczenia lokalu przez syna. Sprzeczne są oświadczenia stron dotyczące rzeczy osobistych pozostawionych w mieszkaniu. Ojciec zeznał, że nie ma rzeczy osobistych syna, natomiast żona D. M. temu zaprzeczyła. Organ odwoławczy nadto wskazał, że należy w sposób bezsporny ustalić datę oraz miejsce jego aresztowania.
Organ I instancji po ponownym rozpoznaniu wniosku L. M. decyzją z dnia [...]r. wymeldował z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...]w [...]K. M. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że lokatorskie prawo do spornego lokalu przysługuje L. M. K. M. zameldowany jest na pobyt stały w spornym lokalu od [...]. jako osoba bliska w stosunku do głównego lokatora /syn/, posiada więc uprawnienia pochodne.
Z oświadczenia wnioskodawcy i zeznań funkcjonariusza Komendy Policji wynika, że K. M. w lokalu przy ul. [...]w [...]nie przebywa co najmniej od [...]. K. M. został zatrzymany w [...]. Faktyczne opuszczenie lokalu przez osobę mającą uprawnienia pochodne do przebywania w nim oznacza ich utratę.
W odwołaniu od tej decyzji K. M. podniósł, że [...]. został zatrzymany i osadzony w Zakładzie Karnym w [...]w czasie wizyty u dziewczyny. Od [...]. do [...]. odbywał zasadniczą służbę wojskową. W mieszkaniu spornym pozostawił rzeczy osobiste. Odwołujący podniósł, że "wizja lokalna została przeprowadzona nieprawidłowo i zeznania świadka są nieprawdziwe". K. M. aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności i wymeldowanie z pobytu stałego utrudni mu opuszczenie zakładu karnego i odzyskanie rzeczy osobistych znajdujących się w spornym mieszkaniu.
Wojewoda decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że zostały spełnione łącznie przesłanki z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
K. M. po zakończeniu odbywania służby wojskowej w [...]do domu nie powrócił, do przedmiotowego lokalu wracał wyłącznie w celu odwiedzin a swoje centrum życiowe skupił w innym miejscu /co wynika z zeznań P. L. - dzielnicowego KP w [...]/. Odwołujący odbywa od dnia [...]r. karę pozbawienia wolności jednakże w dniu, w którym został aresztowany nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu a aresztowanie nastąpiło w innym miejscu.
Zdaniem organu odwoławczego K. M. w ogóle nie kwestionował ustaleń I instancji, swoje odwołanie uzasadnił wyłącznie tym, że bez stałego zameldowania będzie miał kłopoty z warunkowym zwolnieniem z Zakładu Karnego, co nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. M. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych dotyczący ustalenia daty zakończenia odbywania zasadniczej służby wojskowej. Nadto podniósł, że nieprawdziwe są twierdzenia L. M., że przebywał sporadycznie w spornym lokalu w czasie odwiedzin. Skarżący zakwestionował zeznania dzielnicowego P. L. Dodatkowo podniósł, że aresztowanie go w [...]nie może stanowić podstawy do ustalenia faktu nie zamieszkiwania w spornym lokalu w [...].
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/.
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Według postanowień ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm./ wykonanie obowiązku meldunkowego polega na zameldowaniu lub wymeldowaniu się stosownie do zmiany miejsca pobytu stałego lub czasowego. Dokonanie czynności meldunkowej bez oświadczenia /zgłoszenia/ osoby na wniosek osoby trzeciej mającej w tym interes prawny albo z urzędu przewiduje jedynie art. 15 ust.2 tej ustawy. Zobowiązuje on organy administracji publicznej do wydania decyzji o wymeldowaniu w sytuacji, gdy osoba, której postępowanie dotyczy, bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu.
O opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust.2 cyt. ustawy można mówić jedynie wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że opuszczenie takie rzeczywiście miało miejsce i było dobrowolne.
Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu decyzji organu II instancji skarżący w toku postępowania administracyjnego kwestionował fakt opuszczenia lokalu podnosząc, że w spornym lokalu postawił rzeczy osobiste i kwestionując zeznania P. L. i L. M., jak również kwestionując protokół wizji lokalnej. Na sprzeczne oświadczenia stron dotyczące pozostawienia rzeczy osobistych w spornym lokalu zwrócił uwagą organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powyższa kwestia nie została wyjaśniona zarówno przez organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy jak i przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.
Przedmiotowa decyzja orzekająca wymeldowanie wydana została z naruszeniem ogólnych zasad procedury administracyjnej, która wymaga przeprowadzenia postępowania z zachowaniem praworządności i dokonywania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy /art. 7kpa/, do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego /art. 77 kpa/ oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznawanej sprawie pominięto oświadczenia matki skarżącego D. M. dotyczące pozostawienia w spornym mieszkaniu rzeczy osobistych, jak również twierdzenia skarżącego w tym zakresie.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 iit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/orzekł jak w sentencji.