Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż w sytuacji kiedy przepisy prawa przewidują utratę prawa do zwolnienia podatkowego niedopuszczalne jest wydawanie w tym zakresie decyzji przez organy podatkowe. Wydanie decyzji o utracie prawa do zwolnienia konieczne jest jedynie wówczas gdy ustawa podatkowa bądź przepisy wydane na podstawie delegacji ustawowej nakazują wydanie takiej decyzji.
W przedmiotowej sprawie istotnym jest to, iż zarówno nabycie jak i utrata prawa do zwolnienia podatkowego nastąpiło z mocy prawa tj. z mocy przepisów art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych /Dz.U. nr 41 poz. 325 ze zm./ w zakresie nabycia prawa oraz w zakresie utraty prawa do zwolnienia podatkowego z mocy art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym /Dz.U. nr 60 poz. 253 ze zm./.
Wydanie zatem odrębnej decyzji w sprawie utraty prawa do zwolnienia podatkowego, a dopiero w następstwie tej decyzji określenie, również w formie decyzji, podatku dochodowego pozostawałoby w sprzeczności z przepisem art. 37 ust. 3 powołanej wyżej ustawy, w myśl którego w razie ogłoszenia upadłości Spółki w okresie zwolnienia od podatku oraz w okresie trzech lat od upływu okresu zwolnienia, spółka jest zobowiązana do zapłaty tego podatku za okres objęty zwolnieniem, zaś obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ogłoszenia upadłości. Wobec zapisu ustawowego zawartego w art. 37 ust. 3 omawianej ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. po nowelizacji ustawą z dnia 16 grudnia 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania i niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 134 poz. 646/ z chwilą ogłoszenia upadłości Spółka z o.o. w upadłości winna zapłacić podatek dochodowy za okres zwolnienia podatkowego bez konieczności wydawania decyzji podatkowej. Jedynie okoliczność, iż tego nie uczyniono spowodowała, że konieczne stało się określenie podatku w drodze decyzji.
Za nietrafny należy uznać zarzut strony skarżącej, iż nowelizacja art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. która nastąpiła z mocy ustawy z dnia 16 grudnia 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania i niektórych innych ustaw nie dotyczy spółki z o.o. w upadłości gdyż w chwili uzyskania zwolnienia podatkowego przez tę Spółkę tj. w dniu 31.10.1991 r. obowiązywał zapis, że obowiązek zapłaty podatku występuje jedynie w przypadku likwidacji Spółki natomiast nie istnieje w przypadku ogłoszenia upadłości i że w konsekwencji wprowadzenie obowiązku zapłaty podatku dochodowego przez Spółkę, która ogłosiła upadłość, nastąpił dopiero w dniu 1 stycznia 1994 r.
Wobec powyższego stanowiska strony skarżącej należy wyjaśnić, iż istotnie art. 37 ust. 3 w znowelizowanym brzmieniu tj. w części dotyczącej utraty prawa do zwolnienia od podatku dochodowego w przypadku ogłoszenia upadłości spółki wszedł w życie w dniu 1 stycznia 1994 r. na mocy art. 3 lit. "b" ustawy z dnia 16 grudnia 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania i niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 134 poz. 646/. Jednakże znowelizowany przepis znajduje zastosowanie w stosunku do Spółki z o.o. w upadłości. Jak wynika bowiem z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 1993 r. art. 37 ust. 3 ustawy w części dotyczącej utraty prawa do zwolnienia z powodu ogłoszenia upadłości spółki ma zastosowanie do spółek, które korzystają ze zwolnienia w dniu ogłoszenia ustawy lub uzyskają zwolnienie do dnia 31 marca 1994 r.
Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Spółka z o.o. w dniu ogłoszenia ustawy z dnia 16.12.1993 r. tj. w dniu 31 grudnia 1993 r. korzystała z przysługującego jej zwolnienia od podatku dochodowego. W tej sytuacji należy stwierdzić, że art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 14.06.1991 r. w znowelizowanym brzmieniu w pełni znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.
Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa i z tej przyczyny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec o oddaleniu skargi.