Uzasadnienie
[...] w dniu [...] r. złożyła wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] decyzją z dnia [...] r, nr[...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego stwierdził, że [...] złożyła wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich po terminie.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach, wnioski o przyznanie uprawnień z tytułów określonych w art. 1-4, z zastrzeżeniem ust. 4, mogą być kierowane, w trybie o którym mowa w ust. 1, do dnia 31 grudnia 1998 r. przez osoby zamieszkałe na stałe w Polsce, a do dnia 31 grudnia 1999 r. przez osoby zamieszkałe poza granicami Polski. Termin powyższy jest terminem prawa materialnego do którego nie stosuje się instytucji przywracania terminu. Uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność czynności procesowej podjętej przez stronę, a wszczęte postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...] zażądała przyznania jej uprawnień kombatanckich podnosząc, iż jedną z głównych przyczyn nie dochowania terminu do złożenia wniosku była niekompetencja pracownicy [...] placówki Urzędu, która udzieliła jej nieprawidłowych informacji. Powołując się na naczelne zasady postępowania administracyjnego stwierdziła, iż sprawa formalna nie powinna mieć wpływu na wynik sprawy.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach... (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.), utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r. Organ orzekający uznał, że w obowiązującym stanie prawnym nie ma możliwości przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie uprawnień wdowie po kombatancie.
Powyższą decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego[...]. W uzasadnieniu podniosła, że jej dotychczasowe starania o uprawnienia kombatanckie były działaniami noszącymi znamiona wniosku o przywrócenie terminu po stronie osoby uprawnionej, gdyż to nie z jej winy nastąpiło przedawnienie, co potwierdzają dokumenty zgromadzone w sprawie. W ocenie skarżącej w postępowaniu urzędów naruszono szereg podstawowych zasad k.p.a. Strona podtrzymuje że należą się jej uprawnienia kombatanckie.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje
Na podstawie art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone. Sprawy rozpoznawane są na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 119 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Art. 120 w/w ustawy
Sygn. akt SA/Sz 833/02 4 określa, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przyczyną umorzenia postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek [...] o przyznanie uprawnień kombatanckich, było złożenie przez stronę wniosku po upływie terminu przewidzianego w art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.).
Z uwagi na wskazane w zaskarżonej decyzji przesłanki umorzenia postępowania należało w rozpatrywanej sprawie wyjść poza granice skargi, ponieważ Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2003 r., sygn. akt SK 4/02 (Dz. U. Nr 72, poz. 658) orzekł, że art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie z art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zaistniała podstawa do żądania wznowienia postępowania, gdyż Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją na podstawie którego została wydana decyzja.
W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec zaistnienia przesłanki określonej w tym przepisie, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na postawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.