Wyrok WSA w Szczecinie z 16 grudnia 2004 r., SA/Sz 855/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 9 grudnia 2004r.

Sprawa

sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej rozbiórki części obiektu budowlanego I. u c h y l a zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./ Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder
Robert Rozbicki protokolant

Uzasadnienie

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...]. Nr [...] wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie " zlikwidowanego balkonu w budynku mieszkalnym przy [...] Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że postępowanie w powyższej sprawie zostało wszczęte na wniosek [...] zamieszkałej w [...]

Powołując się na protokół z dnia [...], organ stwierdził, że przeprowadzona wizja lokalna wykazała, że sporny balkon został zlikwidowany (ze względu na zły stan techniczny) przez dotychczasowego użytkownika mieszkania [...]. Przedłożona dokumentacja zdjęciowa z lat sześćdziesiątych wykazała, że budynek od strony frontowej nie posiadał balkonu. Sporny balkon został wykonany przez [...] Z tych powodów PINB postępowanie w tej sprawie uznał za bezprzedmiotowe.

Od decyzji tej odwołała się [...] pismem z dnia [...]. (opatrzonym prezentatą z datą wpływu [...].) do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego domagając się jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy względnie przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Odwołująca się zakwestionowała ustalenia organu podnosząc w szczególności, że nieprawdziwe są twierdzenia [...] o złym stanie technicznym spornego balkonu stanowiącego jej własność i wskazała na uniemożliwienie jej brania czynnego udziału w postępowaniu na skutek przetrzymywania przezeń pism do niej kierowanych wskutek czego w ogóle nie była poinformowana o terminie wizji lokalnej oraz o wydanej decyzji. Decyzja ta, zdaniem strony, nie została poprzedzona należycie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym.

Podkreśliła, że "o decyzji organu I instancji z dnia [...]. dowiedziała się dopiero w dniu [...]. kiedy to ponownie chciała złożyć wniosek o wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wstępnych warunków niezbędnych przy odbudowie balkonu."

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...]. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a, po rozpatrzeniu odwołania – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu, powołując się na akta sprawy, że balkon od strony frontowej budynku przy ul. [...], wybudowany został przez. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W marcu 1999r. [...], bez zgody właściwego organu oraz współwłaścicielki nieruchomości balkon ten rozebrał.

W świetle powyższych faktów organ II instancji uznał, że prowadzone postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z rozebraniem wybudowanego samowolnie w przeszłości balkonu stało się bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie takie jest właściwe niezależnie od oceny stanu technicznego balkonu oraz woli skarżącej wyrażonej w tej sprawie. Zdaniem organu stwierdzone uchybienie przez Organ I instancji przepisom art. 10 K.p.a. nie ma wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie.

W ostatnim zdaniu uzasadnienia decyzji zawarto następujące stwierdzenie: " Organ odwoławczy uwzględnił argument skarżącej, dotyczący niezawinionego przez nią braku udziału w prowadzonym przez nią postępowaniu, a przez to braku możliwości bronienia swoich praw, rozpatrując niniejsze odwołanie od decyzji organu I instancji."

W sporządzonej przez pełnomocnika (radcę prawnego) skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i o zasadzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarga oparta została na zarzucie rażącego naruszenia przepisów prawa, a mianowicie art. 10 i 105 § 1 K.p.a. oraz przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w szczególności art. 31 ust. 2 i art. 32 polegającego na bezprawnym ustaleniu, iż [...] miał prawo samowolnie dokonać rozbiórki balkonu stanowiącego część obiektu budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach orzekania sądu zakreślonych w art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do uwzględnienia skargi, bowiem decyzja ta nie odpowiada prawu.

Na wstępie należy podkreślić, iż stawiany skargą zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. okazał się zasadny i to z przyczyn jeszcze dalej idących niż podnoszone przez skarżącą. Analiza akt administracyjnych przedstawionych przez organ sadowi wraz z odpowiedzią na skargę dowodzi, nie tylko tego, że organ II instancji przed wydaniem decyzji nie zawiadomił skarżącej w trybie art. 10 § 1 K.p.a., ale przede wszystkim wskazuje na to, że w aktach tych brak jest:

• dowodu doręczenia skarżącej zawiadomienia sporządzonego w trybie art. 61§ 4 K.p.a., stanowiącego pismo z dnia 15 września 1999r.(k. 5) o wszczęciu postępowania w sprawie " likwidacji balkonu";
• dowodu doręczenia [...] znajdującego się na k. 4 wezwania do wzięcia udziału dnia [...]. w wizji lokalnej obiektu;
• decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

Organ odwoławczy mimo tych braków, podnoszonych zresztą przez stronę w odwołaniu wniesionym [...]., a wiec po upływie ponad 3 lat od wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...].- nie tylko ich nie usunął, ale przede wszystkim nie wyjaśnił czy i kiedy doręczono skarżącej decyzję organu I instancji, bądź czy decyzji tej, jak twierdzi, nie otrzymała. W rezultacie tego zaniechania nie wiadomo jest czy i kiedy zaczął biec dla [...], traktowanej przez organ I instancji jako strona postępowania, termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 2 K.p.a. a zatem nie została wyjaśniona kwestia trybu w jakim pismo skarżącej z dnia [...]. zatytułowane "Odwołanie" należało rozpatrzyć, a wiec czy w trybie zwykłym jako odwołanie od decyzji nieostatecznej, czy też w trybie nadzwyczajnym przewidzianym dla wznowienia postępowania zakończonego decyzja ostateczną.

Nie wyjaśnienie tych okoliczności nie daje co prawda Sądowi możliwości stwierdzenia, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa., bowiem wobec wyżej wyłożonych braków postępowania odwoławczego byłoby to przedwczesne, ale stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.

Sąd przez przeoczenie nie orzekł w wyroku w przedmiocie zawartego w skardze wniosku o zasadzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Błąd ten może być usunięty tylko na wniosek strony skarżącej złożony w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a. w terminie 14 dni od doręczenia wyroku z uzasadnieniem.