Wyrok NSA oz. w Szczecinie z 8 maja 1997 r., SA/Sz 883/96

Teza

Poza dokumentami, o których mowa w art. 26 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, podatnik nie może za pomocą innych dowodów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego /np. przy pomocy świadków/ wykazywać np., że wbrew treści dokumentu wydatki zostały poniesione przez inną osobę niż ta, która została w dokumencie wskazana.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W ramach dokonywanej przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji brak jest podstaw do uwzględnienia niniejszej skargi.

Z odliczenia od dochodu, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 9 poz. 416 ze zm./ korzystają wydatki poniesione na remonty i modernizację mieszkania.

Podatnicy, którzy chcą skorzystać z takiego odliczenia obowiązani są przedstawić dokument stwierdzający fakt poniesienia wydatku. Stanowi o tym jednoznacznie art. 26 ust. 6 cyt. ustawy.

Oznacza to, że poza dokumentami, podatnik nie może za pomocą innych dowodów przewidzianych w Kpa /np. za pomocą świadków/ wykazywać np. że wbrew treści dokumentu wydatki zostały poniesione przez inną osobę, niż ta która została w dokumencie wskazana.

Bezspornym jest w sprawie, że przedstawione przez skarżącą na etapie postępowania odwoławczego dokumenty /rachunki/ stwierdzające zakup materiałów przeznaczonych na remont instalacji centralnego ogrzewania, były wystawione na nazwisko Anieli K. czyli na inną osobę niż skarżąca.

Organy podatkowe prawidłowo zatem uznały, że dokumenty te nie mogą być dowodem poniesienia przedmiotowym wydatków przez Monikę K. i tym samym nie mogą stanowić podstawy do odliczeń, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu zakwestionowanie przez organy podatkowe odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków na cele rehabilitacyjne /w skardze zresztą nie podnoszono już tego zarzutu/ skoro udokumentowane przez skarżącą wydatki nie były ujęte w par. 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1991 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 124 poz. 553 ze zm./. Jak już wyjaśniono na wstępie, sądowa kontrola decyzji administracyjnych ograniczona jest do zgodności ich z prawem.

Sąd nie ocenia słuszności czy celowości wydanych decyzji.

Zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa zwróciła uwagę skarżącej, że z uwagi na swoją sytuacją, może wystąpić do organu podatkowego I instancji o ewentualne umorzenie zaległości podatkowych stosownie do art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.

Nie bez znaczenia dla tego postępowania może być okoliczność, że skarżącej nie poinformowano o możliwości skorzystania przez jej matkę Anielę K. z odliczenia /w granicach limitu/ wydatków od swojego dochodu osiągniętego w 1994 r.

Mając na uwadze powyższe, należało na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalić.