Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. numer [...]wydaną przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego w oparciu o upoważnienie wynikające z uchwały nr [...]Rady Miejskiej z dnia [...]r., wstrzymano od dnia [...]r. wypłatę dodatku mieszkaniowego na rzecz [...]. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zarządca budynku przekazał informację o występowaniu zaległości w opłatach czynszu w okresie pobierania dodatku mieszkaniowego. Istnieje więc podstawa do wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego do czasu uregulowania zaległości.
Od decyzji tej odwołał się [...]podnosząc, że jego sytuacja finansowa jest tragiczna i nie jest w stanie płacić czynszu, uważa także wydaną decyzję za bezprawną.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]. numer [...]utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ podniósł, iż pomimo zrozumienia rzeczywistej sytuacji strony, uprawniony jest wyłącznie do badania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Na podstawie art.7 ust.11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, w przypadku stwierdzenia, że osoba której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, organ przyznający dodatek ma obowiązek wstrzymania jego wypłaty w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Ponieważ Zarząd Budynków Mieszkalnych pismem z dnia [...]r. zawiadomił organ wydający decyzję, że [...]zalega z dopłatami do przyznanego dodatku mieszkaniowego za okres [...]zaskarżoną decyzją wstrzymano wypłatę dodatku.
Skargę na powyższą decyzję [...]wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie. Działając na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego oraz art.67 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej skarżący wniósł o uchylenie decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i wydanie postanowienia zobowiązującego organ wydający decyzję, do przyznawania zasiłków w wysokościach pozwalających godnie żyć – a nie w kwotach poniżających i upadlających ludzką godność – co jest sprzeczne zarówno z Konstytucją RP, jak i z międzynarodowymi aktami prawnymi, ratyfikowanymi przez stronę polską.
W uzasadnieniu skargi [...]przedstawił swoją bardzo trudną sytuację życiową i finansową. Podał także, że na dzień [...]r. jego zaległości czynszowe wynoszą już [...]zł. Utrzymuje się wyłącznie z zasiłków opieki społecznej i nie jest w stanie ponosić jakichkolwiek opłat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, z 2004 r. Nr 162, poz.1692).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd nie wydaje rozstrzygnięć merytorycznych w zastępstwie właściwych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy organów administracji publicznej. Sąd nie ma też możliwości zobowiązania organu do przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego w ogóle, a tym bardziej w kwotach i na zasadach sprzecznych z obowiązującymi przepisami ustawowymi. Działanie Sądu ogranicza się jedynie do zbadania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem (art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269).
Zgodnie z art.7 ust.11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz.734, z 2002 r. Nr 216, poz.1826) w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana.
Sformułowanie przepisu ustawy nie pozostawia organowi wyboru – fakt bieżącego nieopłacania należności za zajmowany lokal mieszkalny musi spowodować wydanie decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego. Zarząd Budynków Mieszkalnych pismem z dnia [...]. zawiadomił organ wydający decyzję, że [...]zalega z opłatami za mieszkanie za okres 2 miesięcy, tj. [...]r. Skarżący faktu tego nie kwestionuje, a nadto sam przyznaje, że nie opłaca należności za zajmowany lokal, a więc organ niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy, zobowiązany był wydać decyzję wstrzymującą wypłatę dodatku mieszkaniowego.
Należy dodać, że kwestie związane z wypłatą dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia [...]r. o dodatkach mieszkaniowych, a nie Kodeks cywilny.
Art. 67 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który zapewnia każdemu prawo do zabezpieczenia społecznego w razie pozostawania bez pracy nie z własnej woli i nieposiadania innych środków utrzymania, zawiera treść normatywną nie nadającą się do zbudowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia sporu o prawo podmiotowe ani nie umożliwia oparcia na nim orzeczenia zasądzającego (uwzględniającego) roszczenie, jest więc raczej źródłem gwarancji aniżeli praw, a tym samym spełnia rolę wzorca konstytucyjnego, określającego w sposób ogólny zakres i formy zabezpieczenia społecznego. Wzorzec ten znajduje materializację w uchwalanych ustawach - wyraźnie zresztą zapowiedzianych w art. 67 ust. 2 Konstytucji - w których ustawodawca zwykły konkretyzuje deklarację konstytucyjną, konstruując poszczególne prawa podmiotowe (roszczenia) oraz zapewniając ich egzekucję.
Zarówno więc przepisy Kodeksu cywilnego, jak i art.67 Konstytucji, nie miały i nie mogą mieć zastosowania przy rozstrzyganiu sprawy skarżącego w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego.
W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, z 2004 r. Nr 162, poz.1692) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, orzekł jak w sentencji.