Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wprawdzie prawidłowe jest stanowisko Izby Skarbowej, że ciężar udowodnienia faktów, z których strona wywodzi określone skutki prawne, spoczywa na niej samej, ale nie oznacza to, że organ prowadzący postępowanie w tej sprawie, zwolniony był całkowicie od podejmowania z urzędu czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Zgodnie z art. 77 par. 1 Kpa, organ prowadzący postępowanie jest obowiązany wyczerpująco zebrać materiał dowodowy.
Wynika z tego, że jeżeli w sprawach w których na stronie spoczywa ciężar wykazania konkretnych faktów, a twierdzenia strony w tym zakresie są ogólnikowe i lakoniczne, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie zainteresowanego do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. Należy zgodzić się z oceną organu odwoławczego, że składana przez skarżącego: wniosek z dnia 6 lutego 1996 r. który organ I instancji uznał za odwołanie od swojej decyzji z dnia 1 lutego 1996 r., a następnie pismo z dnia 29 lutego 1996 r. złożone na wezwanie organu I instancji - nie precyzowały w żaden sposób z czego wynikają malejące możliwości zarobkowania skarżącego, które uzasadniałyby w konsekwencji obniżkę karty podatkowej.
Zwrócenia uwagi wymaga jednak również postępowanie organu podatkowego I instancji, który uznając, że pismo z dnia 6 lutego 1996 r. nie odpowiada warunkom odwołania wezwał skarżącego do jego uzupełnienia w piśmie z dnia 19 lutego 1996 r. tj. przez "wskazanie dowodów uzasadniających żądanie obniżenia ustalonego podatku karty podatkowej do kwoty 76 zł".
Jeżeli celem organów podatkowych I i II instancji było na tej podstawie uzyskać informacje czy ustalona stawka karty podatkowej jest odpowiednia do rozmiarów wykazywanych przez podatnika usług transportowych - to zupełnie niezrozumiałe jest dlaczego nie wezwano zainteresowanego do podania konkretnych okoliczności: wysokości osiąganych dochodów, czasu pracy, kosztów ponoszonych z tytułu wykonywanych usług transportowych i wskazania na to dowodów.
Przepis ust. par. 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 140 poz. 787 ze zm./ stanowi, że stawki karty podatkowej dla działalności w zakresie usług transportowych mogą być obniżone do 50 procent na wniosek podatnika lub z urzędu /czyli nie tylko z inicjatywy zainteresowanego/, gdy rozmiary prowadzonej działalności wskazują, że stawki wynikające z tabeli /część V poz. 2/ stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia są zbyt wysokie.
Oznacza to, że obowiązkiem organu podatkowego prowadzącego postępowanie w takiej sprawie jest w sytuacji, gdy strona przedstawi niepełny materiał dowodowy uzupełnić go z własnej inicjatywy.
Skoro możliwość obniżenia stawki karty podatkowej związana jest z rozmiarami prowadzonej przez podatnika działalności - konieczne być może w sytuacji, o jakiej mowa w art. 86 Kpa przesłuchanie samego skarżącego. Niedopełnienie powyższych czynności powoduje, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, bez wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego, a zatem z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa co w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, że Sąd nie brał pod uwagę przy rozpoznaniu sprawy okoliczności podniesionych przez skarżącego dopiero w skardze, ale uchybienia wykazane powyżej uzasadniały na podstawie art. 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylenie decyzji obu organów. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. ustawy.