Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozpatrywanej przez Sąd sprawie powstały dwa zasadnicze zagadnienia. Pierwsza to kwestia rozstrzygnięcia czy podatnik, w świetle obowiązujących w 1992 r. przepisów prawa podatkowego miał prawo zaliczyć poniesione wydatki bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodu, tak jak tego domaga się w skardze, czy też zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że wydatki poniesione przez podatnika winny być podzielone na wydatki remontowe stanowiące koszt uzyskania przychodu i na wydatki inwestycyjne podlegające odpisom amortyzacyjnym.
Kwestia druga, to ocena zasadności dokonanego przez organ odwoławczy podziału wydatków na remont i na inwestycje na podstawie kosztorysów powykonawczych.
Zgodnie z art. 23 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350/ nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, jeżeli środki te podlegają odpisom amortyzacyjnym. Stosownie natomiast do par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 30 poz. 130/, za środki trwałe uznaje się inwestycje w obcych środkach trwałych, których koszt wytworzenia jest wyższy niż 5.000.000 zł, a okres użytkowania przekracza 1 rok.
Istotną okolicznością w sprawie jest fakt, że w stosunku do poprzedniego wykorzystywania lokalu wynajmowanego przez podatnika, w którym znajdował się zakład dekarski, wykonywane przez podatnika prace zmierzały do przystosowania lokalu do potrzeb działalności handlowej /sklep i magazyn/ i już sam fakt zmiany przeznaczenia lokalu wskazuje na to, iż podatnik niezależnie od prac remontowych podyktowanych stanem technicznym lokalu musiał przeprowadzić modernizację tego lokalu.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, w szczególności z kosztorysów podwykonawczych, iż prace wykonane przez podatnika miały charakter remontowy jak i inwestycyjny, a zatem w świetle powołanych wyżej przepisów wydatki podatnika były w części wydatkami inwestycyjnymi i podlegały amortyzacji, ocena rozmiarów wykonanych inwestycji wskazuje na to, iż ich wartość znacznie przekroczyła kwotę 5.000.000 zł, a z uwagi na rodzaj poczynionych inwestycji okres ich użytkowania przekraczał 1 rok.
Dodać należy, iż rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych (...) weszło w życie z dniem ogłoszenia z mocą od 1 stycznia 1992 r. Zatem wykonane przez podatnika inwestycje w obcych środkach trwałych, były traktowane jak środek trwały podlegający amortyzacji na przestrzeni całego 1992 r.
Powołane wyżej przepisy przeczą stanowisku strony skarżącej iż całość poniesionych przez podatnika wydatku podlega zaliczeniu bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodu. Akta sprawy nie wskazują również na to, aby podatnik był błędnie informowany przez organy podatkowe w kwestii interpretacji przepisów podatkowych, zatem zarzut ten należy traktować jako bezpodstawny.
Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji stała się dowolność w rozgraniczeniu prac remontowych i inwestycyjnych dokonana przez organ odwoławczy.
Brak konsekwencji w tej materii rodzi wątpliwości, co do rozmiarów zobowiązania podatkowego a tym samym decyzja taka jako budząca poważne wątpliwości, co do ustaleń faktycznych nie może się ostać.
Niezrozumiałe jest traktowanie takich samych prac, dla przykładu, wykonanie posadzki cementowej w przypadku sklepu jako remontu, zaś w przypadku magazynu jako inwestycji. Wątpliwości budzi również uznanie zbicie starych tynków za remont a wykonanie nowego tynku w tym samym miejscu za inwestycje. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego w części dotyczącej kwalifikacji wydatków za inwestycyjne i remontowe nie jest dostatecznie wyczerpujące, co w znacznej mierze utrudnia ocenę stanowiska organu w tej kwestii.
Uchybienia organu w zakresie ustaleń faktycznych mające istotny, w ocenie Sądu wpływ na wynik sprawy spowodowało, iż na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 55 powołanej wyżej ustawy.