Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Andrzeja W. zamieszkałego w K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest decyzja Izby Skarbowej w K. z dnia 20 maja 1998 r. utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. z dnia 23 marca 1998 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1997 r.
Ustalenia z postępowania administracyjnego wskazują na następujący stan faktyczny sprawy.
W dniu 19 stycznia 1998 r., pracownicy Urzędu Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowo-Handlowym "E." prowadzonym przez Andrzeja W. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1997 r.
W wyniku tej kontroli stwierdzono, że podatnik w ewidencji sprzedaży VAT oraz w złożonej za miesiąc październik 1997 r. deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 nie ujął rachunku uproszczonego nr 15 z dnia 6 października 1997 r. dokumentującego sprzedaż samochodu Ford Scorpio na kwotę 14.700,00 zł, który został zakupiony w dniu 30 czerwca 1997 r.
W pierwszym rachunku podatnik, powołując się na przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wykazał tą sprzedaż jako zwolnioną z podatku od towarów i usług. Zdaniem podatnika nastąpiła sprzedaż towaru używanego i zgodnie z powołanym wyżej przepisem ustawy jest to czynność zwolniona z podatku od towarów i usług.
Decyzją z dnia 23 marca 1998 r. wydaną na podstawie art. 2, art. 7, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 27 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ Urząd Skarbowy w K. określił Andrzejowi W.:
1/ zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za październik 1997 r. w kwocie 4.380,00 tj. o 2.651,00 zł wyższe od wykazanego w deklaracji VAT-7 za październik 1997 r. 2/ zaległość w zakresie podatku VAT w kwocie 2.651,00 zł. 3/ odsetki za zwłokę w wysokości 455,20 zł oraz ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania w wysokości odpowiadającej 30 procent kwoty zaniżenia zobowiązania czyli kwotę 795,30 zł.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek umożliwiający zaliczenie samochodu Ford Scorpio do towaru używanego skoro od nabycia tego towaru do jego odsprzedaży przez podatnika nie upłynął okres 6 miesięcy. Jest to określony ustawowo minimalny okres używania dla rzeczy ruchomych zgodnie z art. 4 pkt 7 omawianej ustawy. W odwołaniu od tej decyzji Andrzej W. zarzucił organowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 4 pkt 7 z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Izba Skarbowa w K. decyzją z dnia 20 maja 1998 r. wydaną na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ utrzymała w mocy wymienioną wyżej decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 21 listopada 1996 r. /Dz.U. nr 137 poz. 640/ z dniem 1 kwietnia 1997 r. zwolniona jest od podatku VAT sprzedaż towarów używanych, jeżeli jest dokonywana przez użytkownika, a także darowizna tych towarów, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
Pod pojęciem towar używany rozumie się towar, gdy okres jego używania wyniósł co najmniej pół roku, a w przypadku budynków i budowli co najmniej 5 lat od końca roku w którym zakończono budowę /art. 4 pkt 7 ustawy o VAT/.
Skoro więc w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący sprzedał samochód czyli rzecz ruchomą przed upływem 6 miesięcy od jej nabycia to czynność sprzedaży tego towaru nie podlega zwolnieniu od podatku od towarów i usług.
W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej W. podtrzymał wcześniej zgłoszone zarzuty wnosząc o uchylenie decyzji jako niezgodnej z prawem.
Zdaniem skarżącego organy podatkowe błędnie przyjęły, że okres 6 miesięcy, stanowiący element składowy definicji towarów używanych - w przypadku innych niż budynki i budowle, należy odnosić odrębnie dla każdorazowego użytkownika i liczyć go od nowa dla każdego z nich.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Istota skargi sprowadza się do wykładni art. 7 ust. 1 pkt 5 i art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 z e zm./.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 21 listopada 1996 r. /Dz.U. nr 137 poz. 640/ od dnia 1 kwietnia 1997 r. zwolniona została od podatku sprzedaż towarów używanych, jeżeli jest dokonywana przez użytkownika, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 7 pod pojęciem towar używany rozumie się towar, gdy okres jego używania wyniósł co najmniej pół roku, a w przypadku budynków i budowli co najmniej 5 lat od końca roku, w którym zakończono budowę.
Z zestawienia treści powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że zwolnieniu z podatku od towarów i usług podlega sprzedaż towaru używanego, gdy dokona jej użytkownik towaru.
Analizując przyjęte w ustawie terminy dla ustalenia czy dany towar należy uznać za używany, czy też nie należy ocenić, że organy podatkowe właściwie przyjęły, że w odniesieniu do rzeczy ruchomych termin półroczny biegnie od momentu ich nabycia przez użytkownika.
Oznacza to, że podatnik że nabyć rzecz jako używaną /ponad 6 miesięcy u sprzedawcy/ a następnie dokonać jej sprzedaży np. po upływie 4 miesięcy tak jak skarżący. Sprzedaż taka będzie jednak opodatkowana ponieważ nie upłynął jeszcze ustawowy termin 6 miesięcy.
Należy podkreślić, że identyczne okresy /pięcioletni od końca roku w którym zakończono budowę oraz półroczny w odniesieniu do rzeczy ruchomych/ zostały przyjęte w podatku dochodowym od osób fizycznych dla opodatkowania przychodu ze sprzedaży rzeczy i praw majątkowych - art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./. Prowadzi to zdaniem Sądu do konkluzji, że ustawodawca traktuje te terminy jako uzasadniające uznanie sprzedaży dokonanej przez ich upływem - za prowadzenie działalności gospodarczej - podlegającej opodatkowaniu.
Mając zatem wszystko powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 27 ust.
- ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.