Teza
- Błędny jest pogląd jakoby podstawą odmowy wydania zezwolenia mógł być przepis par. 41 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego /Dz.U. nr 34 poz. 234/, który przewiduje możliwość "cofnięcia", a nie "odmowy wydania" zezwolenia i to "w razie zmiany okoliczności uzasadniających cofnięcie zezwolenia", a więc określonych właśnie w przepisie par. 16 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 rozporządzenia.
Przepisy te wśród okoliczności uzasadniających wydanie zezwolenia nie wymieniają ani wymogu dobrej opinii samorządu zawodowego ani niewystarczającego stopnia zaspokojenia usług przewozowych. Taka wykładnia przepisu par. 41 ust. 1 rozporządzenia pozwala na korzystanie z niego jako podstawy prawnej jedynie decyzji cofających zezwolenie na prowadzenie transportu w sytuacji, gdy na skutek zmiany okoliczności odpadną pozytywne przesłanki umożliwiające wydanie zezwolenia /par. 16 ust. 1 pkt 2 i ust. 2/ bądź zaistnieje negatywna przesłanka wykluczająca dopuszczalność jego udzielenia /par. 16 ust. 3 rozporządzenia/.
- Użycie w par. 16 rozporządzenia sformułowania "może uzyskać" nie pozwala założyć wyłącznie uznaniowego charakteru decyzji o udzieleniu zezwolenia.
Zwrot "może uzyskać" podkreśla przede wszystkim legitymację określonych kategorii osób do wystąpienia o przyznanie im uprawnienia.
Uprawniona jest taka wykładnia przepisu par. 16 rozporządzenia, według której obecna jego redakcja oznacza "związanie" organu w tym znaczeniu, że jeżeli wnioskodawcy ubiegający się o wydanie zezwolenia spełniają przesłanki wymienione w przepisie, to organ nie może niektórym z nich udzielić zezwolenia, a innym odmówić, kierując się dodatkowymi, pozaprawnie ustalonymi kryteriami.
"Związanie" to nie ma charakteru bezwzględnego.
- Wnioskowanie "a contrario" pozwala na zrekonstruowanie z przepisu par. 19 ust. 2 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego /Dz.U. nr 34 poz. 234/ takiej normy, wedle której należy uznać za zaniechanie prowadzenia transportu przerwą zależną od posiadacza zezwolenia i trwającą ponad trzy miesiące bez zgody właściwego organu.
- Ze względu na swoją przynależność do systemu prawa cywilnego klauzula zgodności z zasadami współżycia społecznego /art. 5 Kc/ nie może być stosowana w ocenie uprawnień lub obowiązków powstających w obszarze normowanym przepisami prawa administracyjnego, w którym nie występuje jej odpowiednik, zaś owe "zasady" mogą być uwzględnione jako przesłanka rozstrzygnięcia wówczas, gdy odsyłają do niej szczegółowe przepisy prawa materialnego.