Uzasadnienie
Rozstrzygając spór o wysokość czynszu za lokal mieszkalny pomiędzy Leonem G. a Państwowym Ośrodkiem Hodowli Zarodowej w D., Kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkalnej Urzędu Miejskiego w D. decyzją z dnia 19 maja 1988 r. nr GKM.III-8133/133/88, utrzymaną w mocy przez decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Wałbrzychu z dnia 8 lipca 1988 r. nr GKM-II-8131/96/88, odmówił ustalenia wysokości czynszu przy zastosowaniu stawki podwyższonej o 300 procent. Uznał, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło przez przejście pracownika do innego zakładu pracy na mocy porozumienia stron, a tym samym najemcy przysługuje prawo do lokalu zamiennego, jak o tym stanowi art. 57 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165/, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o zmianie ustawy - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 21 poz. 124/.
W tej sytuacji nie można stosować stawek podwyższonych, ponieważ obowiązuje zasada wynikająca z par. 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie czynszu najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 40 poz. 230/.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Państwowy Ośrodek Hodowli Zarodowej w D. zarzuca organom błędną interpretację art. 57 ust. 3 pkt 2 prawa lokalowego przez uznanie, że najemcy przysługuje prawo do lokalu zamiennego. Najemca co prawda rozwiązał umowę o pracę w drodze porozumienia między zakładami, jednakże nastąpiło to w 1984 r., a zatem na podstawie par. 24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152/ przysługiwało mu prawo do pomieszczenia zastępczego, nie zaś do lokalu zamiennego. Przepis art. 57 ust. 3 pkt 2 znowelizowanego prawa lokalowego obowiązuje od dnia 1 stycznia 1988 r. i nie może rodzić skutków prawnych w stosunku do zdarzeń prawnych mających miejsce przed tą datą.
Organ II instancji w pisemnej odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, nie dostrzegając nowych okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Legalność zaskarżonych rozstrzygnięć nie może być skutecznie zakwestionowana, gdyż Sąd w toku rozpoznania skargi nie stwierdził, aby naruszały one prawo w taki sposób, który w świetle art. 207 par. 2 Kpa mógłby uzasadnić ich uchylenie.
Istota sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego sprowadza się do kwestii dopuszczalności stosowania art. 57 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165/ do oceny - w toku postępowania o ustalenie wysokości czynszu najmu - uprawnień do lokali zamiennych najemców mieszkań zakładowych, z którymi stosunek pracy został rozwiązany. Zdaniem strony skarżącej, skoro rozwiązanie stosunku pracy w drodze przejścia pracownika do innego zakładu pracy na mocy porozumienia stron nastąpiło w 1984 r., to stosowanie do postanowienia par. 24 obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./ przysługuje mu prawo tylko do pomieszczenia zastępczego, nie zaś do lokalu zamiennego.
Z takim stanowiskiem trudno jednak się zgodzić. Zakres uprawnień najemcy mieszkania zakładowego, wynikający z powyższego rozporządzenia, nie może być podstawą rozstrzygnięć w sprawach o wymiar czynszu wszczynanych po dniu 1 stycznia 1988 r. - z tego zasadniczego powodu, że zgodnie z par. 28 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203/ z dniem 1 stycznia 1988 r. rozporządzenie z dnia 26 czerwca 1974 r. utraciło moc. Z tym więc dniem organ właściwy w sprawie ustalenie wysokości czynszu /art. 18 prawa lokalowego/, orzekając na podstawie par. 8 ust. 6 lub par. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 40 poz. 230/, nie może oceniać sytuacji prawnej strony w świetle przepisów nie obowiązującego już rozporządzenia, lecz musi uwzględniać obowiązujący przepis art. 57 ust. 3 prawa lokalowego.
Wbrew bowiem poglądowi strony skarżącej, a zgodnie z zasadą "bezpośredniego działania ustawy", nową ustawę należy stosować od wejścia jej w życie do tych skutków, które powstaną w przyszłości z wcześniej ukształtowanych sytuacji prawnych. Nowe uregulowanie prawne zatem należy stosować do stanów prawnych istniejących w chwili wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej.
Skoro ta zasadnicza kwestia prawna została prawidłowo rozstrzygnięta przez organy orzekające w niniejszej sprawie, to decyzjom wydanym w rezultacie przyjęcia takiego założenia nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa.
W tym stanie rzeczy i w myśl art. 207 par. 5 Kpa skargę należało oddalić.