Uzasadnienie
Artur i Bogumiła P. są użytkownikami wieczystymi działki budowlanej nr 65/2 o powierzchni 735 m2, położonej w W. przy ul. O. nr 13, nabytej od Skarbu Państwa pod budowę warsztatu rzemieślniczego - branży blacharstwo pojazdowe /akt notarialny z dnia 13 marca 1987 r. nr AN-923/87/. Według ewidencji gruntów działka ta jest terenem rolnym w IV klasie gleby, częściowo zadrzewionym i zakrzaczonym. Zgodnie z planem realizacyjnym, zatwierdzonym decyzją Architekta Miasta W. z dnia 30 listopada 1987 r. nr UAN/P-V/8336/7318/4099/572/87, inwestorzy przeznaczają pod budowę warsztatu i urządzeń towarzyszących 447 m2, wyłączając taką powierzchnię gruntu z produkcji rolnej.
Decyzją z dnia 27 czerwca 1988 r. nr WGGG/GZ/JB/4412/96/88 Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w W. zezwolił na wyłączenie wyżej podanego areału z produkcji rolnej i przeznaczenie go na cele nierolnicze, określając równocześnie warunki wyłączenia: jednorazową należność z tego tytułu ustalił na 386.208 zł, a stałą opłatę roczną płatną przez 20 lat, pomniejszoną o opłatę roczną za użytkowanie wieczyste /6.233 zł/, na 32.387 zł. Jednocześnie zwolnił użytkowników wieczystych od obowiązku zdjęcia i dostarczenia do dyspozycji organu wierzchniej warstwy ziemi uprawnej /humusu/.
W odwołaniu od powyższej decyzji Bogumiła i Artur P. podnieśli, iż w akcie notarialnym, na mocy którego przeniesiono na nich wieczyste użytkowanie spornej nieruchomości, figuruje ona jako "działka budowlana", a nie "działka rolna". Poza tym nieruchomość ta jest nieużytkiem, a nie gruntem w IV klasie bonitacyjnej gleby. Naliczenie zatem opłat rekultywacyjnych jest bezpodstawne i dokonane zostało z opóźnieniem, ponieważ budowę warsztatu rozpoczęto wcześniej. Zastosowano też niewłaściwy wskaźnik przeliczeniowy, gdyż takiej wydajności z 1 ha, o jakiej jest mowa w decyzji, nie osiąga się w Polsce.
Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w W. decyzją nr G.otr.82612/30/88 z dnia 21 września 1988 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że zarzuty odwołujących się są bezpodstawne. W szczególności nietrafny okazał się zarzut dotyczący ustalenia zbyt wysokiej klasy gruntu. Specjaliści - gleboznawcy z Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych, zbadawszy na gruncie strukturę gleby, ustalili, że dane zawarte w ewidencji gruntów odpowiadają stanowi faktycznemu. Gleba na działce nr 65/2 odpowiada klasie IV /Dz.IV/. Ustalenie to jest zgodne z tabelą klas gruntów, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 1957 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie klasyfikacji gruntów /Dz.U. nr 5 poz. 21/. Co się tyczy faktu, że grunty przekazane odwołującym się nie były uprawiane i leżały odłogiem, to - zdaniem organu odwoławczego - nie ma on dla sprawy istotnego znaczenia, "decyduje bowiem charakter gruntów i ich przeznaczenie, a nie stopień zagospodarowania czy kultury rolnej".
Nieuzasadniony jest również - według organu odwoławczego - zarzut ustalenia zbyt wysokiej należności i opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji, gdyż miernikiem tych opłat nie jest wydajność z 1 ha przeliczeniowego, jak sądzą inwestorzy, lecz stawki przewidziane w par. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 20 poz. 149/. Dla gruntu Dz. IV stawka ta stanowi równowartość 240 ton ziarna żyta, którego cena w tym okresie wynosiła 36.000 zł za 1 t.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Bogumiła i Artur P. podtrzymali swoje dotychczasowe zarzuty, kwestionując przede wszystkim prawidłowość klasyfikacji spornego gruntu. Zdaniem skarżących, jest to nieużytek, a nie grunt rolny zaliczony do IV klasy bonitacyjnej o symbolu Dz. IV. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem prawa.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia swojej decyzji w trybie art. 200 par. 2 Kpa i w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79 ze zm./ gruntami rolnymi są tereny określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne, sady i inne plantacje wieloletnie oraz trwałe łąki i pastwiska.
Jak wynika z wyciągu z rejestru gruntów oraz opisu i planu nieruchomości, sporna parcela, oznaczona na mapie ewidencyjnej numerem 65/2, jest gruntem rolnym w IV klasie bonitacyjnej gleby, częściowo zadrzewionym i zakrzaczonym /Dz. IV/.
Dane wynikające z ewidencji gruntów zostały potwierdzone wynikami badań biegłych gleboznawców, przeprowadzonych w sierpniu 1988 r. na zlecenie organu odwoławczego.
Przeprowadzenie klasyfikacji gruntów jest procesem złożonym, wymagającym określonego postępowania. Zasady i tryb postępowania w tego rodzaju sprawach unormowane zostały w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów /Dz.U. nr 19 poz. 97 ze zm./. Stosownie do par. 1 ust. 2 tego rozporządzenia klasyfikację gruntów przeprowadza się w sposób jednolity dla całego kraju. Podstawę klasyfikacji stanowią zasady określone w przepisach powołanego rozporządzenia oraz tabele klas gruntów stanowiące załącznik do niego. Postępowanie, o którym mowa, kończy się wydaniem orzeczenia.
Zgodnie z par. 9 omawianego rozporządzenia prawomocne orzeczenie administracyjne w przedmiocie klasyfikacji gruntu stanowi podstawę do zarejestrowania wyników klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków. Dane z ewidencji gruntów są wiążące co do rolniczego charakteru określonych gruntów, jak i co do bonitacyjnej klasy gleby, ustalonej według kryteriów przewidzianych w załączniku do rozporządzenia.
W świetle powyższych wywodów zaskarżona decyzja jest niewadliwa i prawa nie narusza. Skarga, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu z mocy art. 207 par. 5 Kpa.
Z tych powodów na podstawie powołanego przepisu prawnego należało orzec jak w sentencji.