Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy zważył:
Wbrew wywodom skargi, nie sposób zakwestionować ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, które doprowadziły do stwierdzenia, że skarżąca prowadziła księgi przychodów i rozchodów nierzetelnie. W szczególności trzeba wskazać, że sama skarżąca nie kwestionuje w istocie błędów w sumowaniu kwot w ewidencji sprzedaży jak również braku bieżącego księgowania. Jednakże przedstawione jako powody tego stanu rzeczy - brak doświadczenia oraz zły stan zdrowia skarżącej nie mają znaczenia w ustaleniu rzetelności księgi. Stosownie bowiem do przepisu par. 9 rozporządzenia Ministra finansów z dnia 12 grudnia 1990 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 88 poz. 516/, stan rzetelności księgi jest pojęciem obiektywnym, wynikającym jedynie ze zgodności zapisów ze stanem rzeczywiście istniejącym. Stąd podawane przez skarżącą okoliczności faktyczne nie mogą mieć żadnego wpływu na ocenę stwierdzonej przez organ podatkowy nierzetelności księgi.
Jednakże nie można zgodzić się z poglądem organów podatkowych, kwestionujących charakter poczynionych przez skarżącą wydatków z tytułu należności za lokal.
Stosownie do przepisu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym /Dz.U. 1989 nr 27 poz. 147 ze zm./, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 13.
W tak sformułowanym katalogu wydatków mieści się z pewnością koszt wynajmu lub podnajmu lokalu, w którym podatnik prowadzi działalność gospodarczą, przy czym nie ma znaczenia tytuł prawny, pod jakim lokal ten posiada. Jeżeli zatem materiał dowodowy sprawy nie pozwala na zakwestionowanie twierdzenia strony, że działalność prowadziła w konkretnym lokalu i ponosiła z tego tytułu wydatki, nie sposób wyłączyć tych wydatków z grupy kosztów uzyskania przychodu.
W sprawie niniejszej żaden z organów orzekających nie kwestionował faktu prowadzenia przez skarżącą działalności w lokalu podnajmowanym od jej brata a najemcy lokalu - Józefa J. Stąd też nie może być powodem nieuznania kwot uiszczanych przez skarżącą jako należność z tytułu podnajmu ten tylko fakt, że podnajmujący nie posiadał zgody właściciela lokalu na podnajem. organy bowiem nie kwestionują ani faktycznego prowadzenia działalności przez skarżącą w przedmiotowym lokalu ani też ponoszenia przez nią z tytułu podnajmu kosztów. Jak zaś wynika z oświadczenia Józefa J., on sam za lokal przedmiotowy żadnych należności nie uiszczał.
W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja w części dotyczącej kosztów z tytułu podnajmowania lokalu przedstawia się jako sprzeczna z prawem, w szczególności z powołanym przepisem art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym oraz art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa.
Uwzględniając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 208 Kpa.