Uzasadnienie
Orzeczeniem nr 1208/3/94 z dnia 18 lutego 1994 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w "., na podstawie par. 39 pkt 1, par. 35 pkt 1 i par. 14 pkt 5 Wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej, stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz.U. nr 57 poz. 278/, uznała Mariusza K. za zdolnego do służby wojskowej.
Na podstawie badań lekarskich, przeprowadzonych w Szpitalu Wojskowym w ". w zakresie analityki lekarskiej, radiologii, chorób wewnętrznych, chirurgii, okulistyki i dermatologii, Komisja stwierdziła u poborowego nadciśnienie tętnicze I okresu, spastyczny nieżyt oskrzeli i nieznaczne upośledzenie rozróżniania barw, które to schorzenia zakwalifikowała odpowiednio do schorzeń określonych w par. 39 pkt 1, par. 35 pkt 1 i par. 14 pkt 5 Wykazu chorób i ułomności, uzasadniających uznanie poborowego za zdolnego do służby wojskowej w kat. A. Na skutek odwołania Mariusza K. od tego orzeczenia przewodniczący Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w (...) pismem nr 1864 z dnia 19 maja 1994 r. zawiadomił Mariusza K., że Okręgowa Wojskowa Komisja Lekarska, po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, nie stwierdziła uchybień w wydanym orzeczeniu.
Decyzję tę zaskarżył poborowy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnosząc, że od 1984 r. leczy się intensywnie w Poradni Alergicznej w L. z powodu astmy oskrzelowej uczuleniowej oraz przewlekłego alergicznego nieżytu nosa i świerzbiączki. Schorzenia te uniemożliwiają mu przebywanie na otwartej przestrzeni w okresie kwitnienia traw, drzew i krzewów oraz pobyt w pomieszczeniach zakurzonych. Na skutek tych schorzeń został zwolniony dnia 27 lutego 1992 r. ze służby wojskowej w Marynarce Wojennej. Badania przeprowadzone w Szpitalu Wojskowym w ". były pobieżne i ogólne, nie wykonano w szczególności testów skórnych, co sprawiło, że nie było możliwości właściwego określenia jego stanu zdrowia. Do skargi załączył odpis zaświadczenia lekarskiego Przychodni Alergicznej Wojewódzkiego Szpitala w L. z dnia 21 stycznia 1994 r. oraz kartę testów skórnych nr 19/92 z dnia 1 lutego 1992 r.
Przewodniczący Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej wniósł o odrzucenie skargi, zarzucając niedopuszczalność zaskarżania orzeczeń wojskowych komisji lekarskich do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a ponadto wyjaśnił, że tylko Centralna Wojskowa Komisja Lekarska może w trybie nadzoru uchylić i zmienić wydane orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej.
Na żądanie Sądu przewodniczący Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w (...) wyjaśnił, że Komisja nie wydała orzeczenia w przedmiocie rozpatrzonego odwołania Mariusza K., lecz jedynie pismem przewodniczącego Komisji z dnia 19 maja 1994 r. nr 1864 Mariusz K. został zawiadomiony o utrzymaniu w mocy orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w ". z dnia 18 lutego 1994 r.
W nadesłanych aktach Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w "., poza dokumentacją lekarską i orzeczeniem tej Komisji z dnia 18 lutego 1994 r., znajduje się odpis pisma przewodniczącego Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w (...) z dnia 19 maja 1994 r. nr 1864 oraz pismo przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia 18 sierpnia 1994 r. nr 1280, którym zawiadomiono Mariusza K., że Centralna Komisja nie znalazła podstaw do uchylenia orzeczenia nr 1208/3/94 Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w ". i orzeczenie to, po rozpatrzeniu odwołania przez Okręgową Wojskową Komisję Lekarską w (...), jest ostateczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W wyroku z dnia 28 października 1992 r. SA/Wr 841/92 /ONSA 1994 Nr 1 poz. 23/ Naczelny Sąd Administracyjny wyraził następujący pogląd:
- 1. Rejonowe i wojewódzkie komisje lekarskie oraz wojskowe komisje lekarskie, powołane na podstawie art. 26 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16/ do określania zdolności poborowych do służby wojskowej, są w rozumieniu tych przepisów oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego organami administracji państwowej.
- 2. Orzeczenia rejonowych i wojewódzkich komisji lekarskich oraz wojskowych komisji lekarskich o uznaniu poborowego za zdolnego do służby wojskowej i ustaleniu kategorii tej zdolności są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 1 par. 1 pkt 1 i art. 196 par. 1 i 2 Kpa, podlegającymi zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie pogląd ten podziela.
Według par. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tym sprawach /Dz.U. nr 57 poz. 278/ wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie na podstawie badania lekarskiego oraz na podstawie dokumentacji lekarskiej i innych dokumentów, a w uzasadnionych wypadkach może wydać orzeczenie wyłącznie na podstawie posiadanej dokumentacji lekarskiej. Stosownie zaś do par. 21 ust. 1 tego rozporządzenia wojskowa komisja lekarska orzeka w składzie trzech oficerów-lekarzy i orzeczenie podpisują wszyscy członkowie komisji.
Powołane przepisy zostały zamieszczone w rozdziale czwartym rozporządzenia "Orzekanie przez wojskowe komisje lekarskie i tryb zatwierdzania orzeczeń".
W rozdziale szóstym tego rozporządzenia zostały zawarte przepisy szczególne dotyczące rozpatrywania odwołań i sprzeciwów od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich. Według par. 32 wojskowe komisje lekarskie rozpatrują odwołania w składzie trzech oficerów-lekarzy, a zgodnie z par. 33 orzeczenia te są ostateczne. W rozdziale tym nie określono szczegółowo warunków podpisywania orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w postępowaniu odwoławczym, należy jednak przyjąć, że w kwestii tej ma zastosowanie przepis par. 21 ust. 1.
Zgodnie z par. 32 ust. 1 w związku z par. 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz.U. nr 57 poz. 278/ orzeczenia okręgowych wojskowych komisji lekarskich jako organów odwoławczych wydawane są w składzie trzech oficerów-lekarzy i podpisywane przez wszystkich członków komisji; decyzje uchybiające tym warunkom są nieważne.
Zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w "., została podpisana tylko przez jednego członka Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, a na podstawie przedstawionych Sądowi akt nie można nawet ustalić nazwisk oficerów-lekarzy, którzy ewentualnie uczestniczyli w rozpatrywaniu odwołania skarżącego. Z czynności tej bowiem nie został sporządzony nawet protokół.
Wobec powyższych uchybień należało na zasadzie art. 207 par. 3 Kpa orzec nieważność decyzji wydanej w formie pisma przewodniczącego Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej.
Orzeczenie o kosztach zgodne jest z art. 208 Kpa.