Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
(...) Podkreślić należy, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie uznawania składników majątkowych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz zasad aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 72 poz. 422 ze zm./ przewidywało możliwość dokonywania aktualizacji wyceny środków trwałych metodą, na którą powoływała się strona. Zgodnie bowiem z par. 10 ust. 4, jeżeli w razie stosowania szczegółowej metody aktualizacji wyceny środków trwałych, wyliczona przy zastosowaniu wskaźnika przeliczeniowego cena środka trwałego różni się więcej aniżeli 10 procent od znanej ceny zapłaconej za nowy środek trwały o takim samym lub zbliżonym przeznaczeniu, przeliczenie może nastąpić z zastosowaniem tej ceny, po uwzględnieniu kosztów dodatkowych.
Dopuszczalność tej metody aktualizacji przewiduje również ust. 3 części II załącznika do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i Ministra Finansów z dnia 28 marca 1991 r. w sprawie współczynników przeliczeniowych do aktualizacji wyceny wartości środków trwałych na dzień 1 stycznia 1991 r. /M.P. nr 12 poz. 82/. Zarzut zatem zgłoszony przez podatnika znajduje odbicie w wówczas obowiązujących przepisach, organy podatkowe są zatem zobowiązane do wskazania, czy skarżący należy do grupy podatników, którzy taką metodę aktualizacji mogli stosować, czy Spółka istotnie zastosowała taką metodę i ewentualnie, jakie popełnia błędy. Dopiero wyjaśnienie i wskazanie tych okoliczności może stanowić podstawę oceny dotychczasowego stanowiska, wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Podatnik w toku całego postępowania kwestionował pogląd organu, iż do kosztów uzyskania przychodu nie może być zaliczony zapłacony przez Spółkę podatek od nieruchomości, dotyczący dzierżawionych przez podatnika obiektów. Zgłaszając ten zarzut podatnik twierdził, że umowa dzierżawy, na podstawie której uzyskuje przedmiotowe nieruchomości, nakładała na dzierżawcę obowiązek ponoszenia podatków, stąd też - zdaniem skarżącego - tego rodzaju wydatki stanowią koszty uzyskania przychodu. Organy podatkowe stanęły natomiast na stanowisku, że na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/, obowiązek w zakresie podatku od nieruchomości obciąża właściciela lub samoistnego posiadacza rzeczy, podczas gdy skarżący rzecz posiadał na podstawie umowy dzierżawy i nie należał do tej kategorii osób, o których mowa we wskazanym przepisie.
Jednocześnie - według organów podatkowych - skarżący nie był posiadaczem zależnych nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub gminy, nie ciążył więc na nim obowiązek podatkowy na podstawie punktu drugiego wskazanego przepisu. Na tej podstawie organy uznały, że zapłacenie podatku stanowiło wykonanie zobowiązania ciążącego na innej osobie, ta zaś przesłanka uniemożliwia zaliczenie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów Spółki.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się wprawdzie pogląd, że umowa cywilnoprawna przenosząca obowiązek płacenia podatku od nieruchomości za dzierżawcę nie wywiera skutku w postaci przeniesienia na dzierżawcę obowiązków publicznoprawnych właściciela /por. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r. SA/Ka 930/92/, nie oznacza to jednak, że faktyczne opłacanie przez podatnika tych należności nie jest równoznaczne z ponoszeniem przez niego kosztów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skoro zatem strony umowy dzierżawy ustaliły, że dzierżawca oprócz czynszu będzie zobowiązany płacić, czy też zwracać właścicielom wydatki związane z podatkiem od nieruchomości, suma tych wydatków stanowi dla dzierżawcy koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. nr 3 poz. 12 ze zm./. Stąd też Sąd w tym zakresie nie podziela stanowiska organów podatkowych.