Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 11 lutego 1991 r., sygn. akt SA/Wr 14/91

Teza

1. Przy ubieganiu się o skierowanie do odbycia wojskowej służby zastępczej /art. 198 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony - Dz.U. 1988 nr 30 poz. 207 ze zm./ nie wystarczy określić, że przestrzega się wyznawanych zasad moralnych: trzeba je także nazwać i zdefiniować, wskazując te ich nakazy, które pozostają w oczywistej sprzeczności z obowiązkami żołnierza odbywającego służbę wojskową z poboru.

Nie mogą to być zasady mieszczące się w powszechnie akceptowanych standardach etycznych, lecz zasady o zaostrzonym rygoryźmie moralnym, będące elementem światopoglądu dającego się zdefiniować i zaświadczonego postawą życiową wnioskodawcy.

2. Komisje poborowe mogą kwestionować zasadność wniosku poborowego o skierowanie do odbycia służby zastępczej, jeżeli zdeklaruje on jedynie wyznawanie zasady moralnej polegającej na nieakceptowaniu przemocy, a jednocześnie nie potrafi wykazać w sposób przekonujący, że ową zasadę traktuje rzeczywiście jako kategoryczny imperatyw moralny, kształtujący jego światopogląd i postawę życiową, które stanowią zasadniczą przeszkodę w wykonywaniu obywatelskiego obowiązku odbycia służby wojskowej w podstawowej formie.