Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Urzędu Skarbowego, nie mogą się utrzymać.
Trafnie bowiem wskazywała skarżąca Spółka, że decyzje te w części zaskarżonej naruszały prawo materialne.
Naruszenie prawa polega na błędnej wykładni par. 3 pkt 1 lit. "d" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 1993 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 59 poz. 272 ze zm./, a także błędnego zastosowania art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe błędnie przyjęły, że opakowania zbiorcze, które skarżący otrzymywał z firmy "C." stanowiły opakowania zwrotne. Z umowy zawartej pomiędzy tymi kontrahentami okoliczność taka nie wynika. Umowa ta stanowiła bowiem, że skarżący będzie zobowiązany do dokonania odsprzedaży tych opakowań osobie trzeciej.
O charakterze opakowania nie decyduje możliwość wprowadzenia tych opakowań ponownie do obrotu. O tym, czy opakowanie jest zwrotne decyduje umowa pomiędzy kontrahentami, przy czym, "zwrotne" są tylko te opakowania, które powinny być ponownie dostarczone dostawcy. Zgodnie jednak z przepisami dotyczącymi podatku VAT, taka dostawa opakowań nie podlega uwidocznieniu w fakturze /par. 26 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./. W związku z tym, takie opakowania nie są ewidencjonowane w urządzeniach księgowych, a ich obrót rejestrują jedynie urządzenia magazynowe. Taka jednak sytuacja nie dotyczy opakowań, za które pobierana jest cena sprzedaży i które następnie powinny być odsprzedane osobie trzeciej. Jeżeli umowa stron zastrzegała, że opakowania będą dostarczane za zapłatą należności, opakowania te będą mieć status opakowań zwrotnych fakturowanych.
W takim zaś przypadku odbiorca opakowań jest zmuszony do zarejestrowania faktu zapłaty za opakowania, jak i następnie uzyskania należności za odsprzedane opakowania osobie trzeciej, a więc zaewidencjonowania tych operacji w urządzeniach księgowych. Podstawą zaś księgowania powinny być faktury.
Stąd też obrót takimi opakowaniami nie mieścił się w regulacji zawartej w cyt. par. 26 rozporządzenia z dnia 12 maja 1993 r. Dostrzegając ten problem związany z opakowaniami fakturowanymi zwrotnymi, Minister Finansów skorzystał z uprawnienia zawartego w art. 47 ustawy o podatku od towarów i usług i zwolnił od tego podatku niektóre opakowania zwrotne, wymienione w par. 3 pkt 1 lit. "d" rozporządzenia z dnia 29 czerwca 1993 r.
Zwolnienie to jednak dotyczy tylko opakowań zwrotnych. Powołanie się na ten przepis jest możliwe tylko wówczas, gdy strony umowy o dostawę, czy też sprzedaż towarów ustaliły, że opakowanie będzie miało taki charakter.
Jak jednak już wyżej wskazano, umowa zawarta przez strony nie przewiduje, aby opakowania zbiorcze dostarczane skarżącemu miały taki charakter.
Odmienne stanowisko organów podatkowych nie znajduje oparcia w materiale sprawy. W konsekwencji, zastosowany przez organ przepis par. 3 pkt 1 lit. "d" rozporządzenia, nie odnosi się do tego przypadku.
Wniosku tego nie zmienia fakt, że analizowany par. 3 pkt 1 lit. "d" rozporządzenia zawiera dalszą regulację, którą zwolnione zostały od podatku także opakowania odsprzedawane producentom przez podatników prowadzących działalność handlową. Skarżący wprawdzie zgodnie z umową zawartą z dostawcą zobowiązany był odsprzedać opakowania zbiorcze producentowi, jednakże z akt nie wynika, czy był on jednostką prowadzącą działalność handlową, czy też także działalność produkcyjną. Nadto organy podatkowe nie twierdziły, że do niniejszej sprawy może mieć zastosowanie druga część par. 3 pkt 1 lit. "d".
Dlatego też Sąd kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, nie miał podstaw do uznania, że organy prawidłowo zastosowały wymieniony przepis.
W konsekwencji, w sprawie nie było podstaw do uznania, że podatnik z naruszeniem prawa przyjął faktury, w których wykazany był podatek od towarów i usług w wysokości 22 procent od opakowań zbiorczych. Jeżeli bowiem opakowanie podlegające odsprzedaży nie mieści się w kategorii opakowań wymienionych w par. 3 pkt 1 lit. "d" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 1993 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego /Dz.U. nr 59 poz. 272 ze zm./, obrót tymi opakowaniami stanowi sprzedaż w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Dlatego też taka operacja gospodarcza powinna być dokumentowana fakturą VAT, w której dostawca zobowiązany jest wskazać wysokość podatku i jego stawkę. Odbiorca zaś takiej faktury, będący podatnikiem podatku od towarów i usług, zobowiązany jest do zarejestrowania faktury w ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy.
Następstwem takiego działania jest uprawnienie do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego w oparciu o przepis art. 19 ust. 1 ustawy.
Błędnie więc organy podatkowe uznały, że skarżący naruszył te przepisy. Stąd też organy nie miały podstaw, ani do zmniejszenia podatku naliczonego, ani też do zastosowania sankcji przewidzianej art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy. Decyzje obydwu instancji dotyczące obrotu opakowaniami z "C.", są więc niezgodne z prawem.
Dlatego na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa, w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/, obydwie decyzje zostały uchylone.
Uwzględnienie skargi nakłada na Sąd obowiązek zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania /art. 208 Kpa/. Na tej podstawie Sąd zasądził na rzecz skarżącego równowartość wniesionego wpisu od skargi, gdyż skarżący nie złożył spisu kosztów. Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.