Postanowienie NSA oz. we Wrocławiu z 21 marca 1991 r., SA/Wr 168/91

Teza

1. Po spełnieniu jednego z warunków prawomocności decyzji wymienionych w art. 269 Kpa rozstrzygnięcie nadzorcze - nawet wadliwe - wywołuje skutki prawne w postaci pozbawienia mocy obowiązującej uchwały w zakresie objętym orzeczeniem o nieważności.
2. Niedopuszczalna jest skarga - w trybie zarówno art. 93 ust. 1, jak i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ - na uchwałę organu gminy, której nieważność orzeczono prawomocnym rozstrzygnięciem nadzorczym wojewody.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 204 par. 1 Kpa skargę Wojewody W-kiego na uchwałę Rady Miejskiej Gminy W. z dnia 16 sierpnia 1990 r. w przedmiocie powołania dyrektora Urzędu Miejskiego w W.

Uzasadnienie

Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda W-ki rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 12 października 1990 r. Nr Or. N. III-0540/8/90 stwierdził nieważność uchwały nr VI/33/90 Rady Miejskiej Gminy W. z dnia 16 sierpnia 1990 r. w sprawie powołania dyrektora Urzędu Miejskiego w W. Następnie w dniu 5 lutego 1991 r. - za pośrednictwem Zarządu Miasta W. - skierował skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę samą uchwałę, wywodząc, że narusza ona prawo w sposób oczywisty, skoro w świetle ustawy samorządowej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych w 1990 r. /Dz.U. nr 48 poz. 283/ rada gminy jest uprawniona do powołania sekretarza gminy, a nie dyrektora urzędu. Zaskarżenie uchwały stało się konieczne, ponieważ Rada Miejska "nie respektuje" rozstrzygnięcia nadzorczego, stwierdzającego nieważność powyższej uchwały.

Odpowiadając na powyższą skargę, Zarząd Miejski w W. zauważa, że wobec podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody po upływie 30-dniowego ustawowego terminu "decyzja na mocy prawa jest nieważna". Podnosi też niezasadność stanowiska Wojewody, albowiem do właściwości Rady Gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie gminy, w tym i powoływanie na określone stanowiska w Urzędzie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Według postanowienia art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ w sprawach orzekania przez organy nadzoru o nieważności uchwał organów gminy stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Pod rządami kodeksu zaś obowiązuje zasada trwałości decyzji ostatecznych, co oznacza wywieranie przez nie skutków prawnych aż do czasu wzruszenia ich we właściwym trybie określonym przez prawo /art. 16 par. 1 Kpa/. Po spełnieniu natomiast jednego z warunków prawomocności decyzji wymienionych w art. 269 Kpa rozstrzygnięcia nadzorcze - nawet wadliwe - wywołuje skutki prawne w postaci pozbawienia mocy obowiązującej uchwały w zakresie objętym orzeczeniem o nieważności. Organ gminy nie jest uprawniony do arbitralnego przesądzania o tym, czy rozstrzygnięcie nadzorcze wywołało takie skutki, czy też nie.

W okolicznościach niniejszej sprawy powyższe rozumowanie prowadzi do wniosku, że skoro na skutek rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody W-kiego z dnia 12 października 1990 r. wyżej wymieniona uchwała Rady Miejskiej z dnia 16 sierpnia 1990 r. utraciła byt prawny, to na taką nie obowiązującą już uchwałę nie może być wniesiona skarga ani przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1, ani też przez inny podmiot na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej. Skarga wniesiona na uchwałę, której nieważność orzeczono prawomocnym rozstrzygnięciem nadzorczym, podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna "z innych przyczyn" wymienionych w art. 204 par. 1 Kpa, na podstawie tego właśnie przepisu w związku z art. 216a par. 1 Kpa.