Teza
- Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ normującej problematykę meldunkową nie przewidują zarządzania przez organy administracji dokonania zameldowania na pobyt stały w miejscu faktycznego zamieszkiwania.
Obowiązek meldunkowy wynika bezpośrednio z ustawy - jest w niej skonkretyzowany - i dlatego brak jest podstawy do nakazania w formie decyzji administracyjnej tego obowiązku.
- Organ administracji jest jedynie uprawniony co wynika z zestawienia treści art. 8 ust. 2 z brzmieniem ust. 1 tego artykułu - do stwierdzenia, że pobyt określonej osoby w danej miejscowości utracił charakter pobytu czasowego, względnie nie utracił tego charakteru - do ustalenia, iż pobyt ten jest nadal pobytem czasowym, lub, że jest on pobytem stałym.
W następstwie takiego ustalenia, osoba, której ono dotyczy, jest zobowiązana z mocy ustawy do dokonania określonych czynności rejestracyjnych, względnie w razie uznania, że pobyt jest nadal pobytem czasowym, dotychczas dokonane czynności meldunkowe stają się wystarczające.
W sytuacji gdy będzie istniał niespełniony obowiązek meldunkowy doprowadzenie do jego realizacji powinno nastąpić w drodze postępowania egzekucyjnego i postępowania przed Kolegium do spraw Wykroczeń.
- W myśl art. 8 ust. 2 cyt. ustawy ustalenie co do charakteru pobytu może mieć miejsce tylko wówczas gdy istnieją wątpliwości, czy dokonane zameldowanie na pobyt czasowy odpowiada istniejącemu stanowi faktycznemu, nie znajduje natomiast uzasadnienia takie ustalenie w odniesieniu do pobytu, co do którego nie spełniono żadnych czynności meldunkowych.