Uzasadnienie
Skarżąca Sabina G. domaga się od Burmistrza Miasta P. rozwiązania umowy dzierżawy działki nr 113 o powierzchni 93 m2, położonej w P., zawartej dnia 1 lipca 1992 r. pomiędzy gminą miejską P. a Łucją Grażyną G. reprezentowaną przez Zdzisława G. Zdaniem skarżącej działka ta została oddana w 1980 r. w dzierżawę Janowi G., który rozbudował położony na działce pawilon. Jan G. zmarł i obecnie toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym, a w skład masy spadkowej wchodzą prawa związane z dzierżawą i nakładami poczynionymi na działce przez spadkobiercę.
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 1992 r. nr UM-GG-2/3/92 Burmistrz Miasta P. na podstawie art. 97 par. 1 pkt 3 Kpa zawiesił postępowanie w sprawie rozwiązania umowy dzierżawy z Łucją G. do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w K. sprawy działu spadku po zmarłym Janie G. W obszernym zażaleniu Sabina G. jako ustawowa przedstawicielka małoletnich dzieci Sylwii G. i Sebastiana G. zarzuciła, że budynki na działce w P. wchodzą w skład masy spadkowej po zmarłym i gmina miejska P. nie może nimi dysponować do czasu zakończenia postępowania spadkowego. Burmistrz Miasta zatem powinien rozwiązać umowę zawartą dnia 1 lipca 1992 r.
Postanowieniem z dnia 18 września 1992 r. nr KO.8224/I/102/92 Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym w W. na zasadzie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 144 Kpa uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie w I instancji. Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zawarcie i rozwiązanie umowy dzierżawy jest sprawą cywilną, do której rozstrzygnięcia powołane są sądy. Burmistrz Miasta nie był uprawniony do rozstrzygania sprawy w trybie postępowania administracyjnego, nie mógł też wydać postanowienia o zawieszeniu wszczętego postępowania. Z tych względów zaskarżone postanowienie należało uchylić, a postępowanie administracyjne w sprawie umorzyć.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuca, że skoro Burmistrz Gminy pomimo toczącego się postępowania spadkowego po zmarłym oddał nieruchomość dzierżawioną przez zmarłego innej osobie, to obowiązany jest rozwiązać zawartą w 1992 r. umowę dzierżawy. Zawieszone postępowanie w tej sprawie i zaskarżone postanowienie Kolegium Odwoławczego są wadliwe i powinny być uchylone, a sprawa powinna być rozstrzygnięta merytorycznie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawy dzierżawy gruntów stanowiących własność gmin regulują przepisy art. 4 ust. 1 i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./ oraz przepisy kodeksu cywilnego. Z przepisów tych wynika, że oddanie gruntu w dzierżawę nie wymaga uprzedniego wydania decyzji administracyjnej, w konsekwencji czego nie jest to sprawa z zakresu postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 par. 1 pkt 1 tego kodeksu.
Nie ulega zatem wątpliwości, że sprawa ewentualnego rozwiązania przez Burmistrza Miasta P. umowy dzierżawy z dnia 1 lipca 1992 r. może nastąpić tylko na podstawie przepisów prawa cywilnego, a ewentualne spory z tym związane mogą być rozstrzygane przez sądy powszechne stosownie do art. 2 par. 1 Kpc.
Burmistrz Miasta P. zatem nie może rozstrzygać żądań skarżącej w drodze decyzji administracyjnej i wydane przez niego postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie nie ma dostatecznej podstawy prawnej w przepisach Kpa.
Kolegium odwoławcze zasadnie uchyliło postanowienie Burmistrza zgodnie z art. 138 par. 1 pkt 2 w związku z art. 144 Kpa.
W zaskarżonym postanowieniu Kolegium Odwoławcze umorzyło ponadto postępowanie w I instancji.
Orzeczenie o umorzeniu postępowania jest wadliwe.
Zgodnie z art. 105 par. 1 Kpa umorzenie postępowania następuje przez wydanie decyzji. Według art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa organ odwoławczy umarza postępowanie w I instancji w wypadku uchylenia decyzji organu I instancji w całości lub części.
Przepis art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 105 par. 1 Kpa nie stwarza podstawy do umorzenia przez organ odwoławczy postępowania w I instancji w wypadku, gdy przedmiotem rozpoznania organu odwoławczego jest tylko zażalenie na postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania.
Zważywszy, że uchylenie przez organ odwoławczy postanowienia o zawieszeniu postępowania było uzasadnione, Sąd ograniczył swoje rozstrzygnięcia do uchylenia pozostałej części zaskarżonego postanowienia na zasadzie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa, a w pozostałym zakresie skargę oddalił na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa. Orzeczenie o kosztach oparte jest na art. 208 Kpa.