Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 16 czerwca 1987 r., SA/Wr 181/87

Teza

1. Celem wydawania zezwoleń rzemieślniczych nie jest bowiem stwarzanie osobom je otrzymującym potencjalnych możliwości uruchomienia zakładów rzemieślniczych w dowolnie wybranej przyszłości, lecz zaspokojenie społecznych potrzeb przez lepsze wykorzystanie możliwości gospodarczych rzemiosła jak to sformułowano w preambule ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40/.
2. Jeżeli w treści wydanego zezwolenia nie określono inaczej terminu jego obowiązywania, to wówczas rzemiosło może być wykonywane niezwłocznie po doręczeniu decyzji zawierającej owe zezwolenie /art. 110 Kpa/ o ile jest ona zgodna z żądaniem wszystkich stron postępowania /art. 130 par. 4 Kpa/. Począwszy od tej daty istnieją bowiem prawne podstawy wykonywania rzemiosła /art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła - Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40/. W przypadku zaś nie podjęcia działalności rzemieślniczej przez 6 miesięcy od daty wydania /doręczenia/ zezwolenia powstaje sytuacja przewidziana w powołanym przepisie prawa /art. 18 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy/ a rzeczą organu zamierzającego zastosować ustanowione w nim rozwiązanie będzie ocena "ważności" powodów nie przystąpienia do realizacji uprawnień rzemieślniczych.