Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 lipca 1991 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. wymierzył skarżącej Spółce cło w kwocie 29.023.000 zł z tytułu sprowadzonych z zagranicy napojów "Orange limoniade" i "Zitrone limoniade". Należność ta została uiszczona.
Prezes Głównego Urzędu Ceł, działając w trybie nadzoru, decyzją z dnia 30 marca 1992 r., wydaną na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, stwierdził nieważność powyższej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. było naruszenie taryfy celnej na napoje, wprowadzonej w par. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 75 poz. 448/.
Według poz. 22.02 taryfy celnej kodu HS 2202.10 stawką celną 20 proc. objęte były "wody włącznie z wodami mineralnymi i gazowanymi, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego albo aromatyzowane"; natomiast zgodnie z kodem HS 2202.90 pozostałe wody objęte są stawką celną 25 proc.
Zdaniem organu nadzoru zawartość w napojach jakichkolwiek innych składników poza cukrem i aromatem wyłącza ich klasyfikację do pozycji 2202.10 i daje podstawę do zaklasyfikowania napoju do kodu HS 2202.90 według stawki celnej 25 proc. Organ celny powołał się w tej mierze na interpretację Dyrekcji Nomenklatury i Klasyfikacji RWC w Brukseli w piśmie z dnia 29 kwietnia 1991 r. nr 91.213-N/F1; stwierdzono tam, że napoje zawierające nie tylko osłodzoną i aromatyzowaną wodę, lecz będące mieszankami różnych składników, należy klasyfikować do podpozycji 2202.90 taryfy celnej.
Decyzją z dnia 7 kwietnia 1992 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. dokonał wymiaru cła od sprowadzonych napojów /oranżady i lemoniady/ w wysokości 36.287.000 zł, a na skutek odwołania Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji decyzją z dnia 3 września 1992 r., wydaną na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445/ i par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 75 poz. 448/ w trybie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka Akcyjna "M." wniosła o uchylenie decyzji organów celnych i wyjaśniła, że interpretacja taryfy celnej przez Dyrekcję Nomenklatury i Klasyfikacji RWC w Brukseli została przez tę Dyrekcję zmieniona, co zostało opublikowane w "Przeglądzie Podatkowym" nr 7 z 1992 r. na stronach 22 i 23.
Według pisma Sekretariatu Dyrekcji Nomenklatury i Klasyfikacji RWC w Brukseli z dnia 24 kwietnia 1992 r. Komitet Zharmonizowanego Systemu RWC na 9 sesji w kwietniu 1992 r. aneksem H/3 do Dokumentu 37.380E w wyniku głosowania większością głosów przyjął, że napoje, jak lemoniada, oranżada i cola, należy klasyfikować do towarów objętych kodem HS 2202.10.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pierwsza interpretacja Rady Współpracy Celnej z dnia 29 kwietnia 1991 r. była zgodna z brzmieniem taryfy celnej i ma zastosowanie do odprawy celnej towaru sprowadzonego przez skarżącą Spółkę z zagranicy dnia 4 lipca 1991 r. Zmiana treści interpretacji w kwietniu 1992 r. nie może być zastosowana do odpraw celnych dokonanych przed jej wydaniem.
W dodatkowym piśmie procesowym skarżąca Spółka oświadczyła, że uchwała wyjaśniająca taryfę celną nie oznacza, by sformułowane nowe stanowisko nie miało zastosowania do odpraw celnych przeprowadzonych przed jej wydaniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Według artykułu III lit. "d" Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzonej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r., do funkcji Rady należy udzielanie zaleceń w celu zapewnienia jednolitości w interpretacji i stosowaniu konwencji zawartych w wyniku jej działalności, jak też konwencji w sprawie nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfach celnych i konwencji w sprawie wartości celnej.
W oświadczeniu Rady Państwa z dnia 6 czerwca 1974 r. o przystąpieniu Polski do Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej /Dz.U. 1978 nr 11 poz. 43/ wyrażone zostało zobowiązanie do jej zachowywania.
Interpretacje Rady Współpracy Celnej w Brukseli, udzielane na podstawie artykułu III lit. "d" Konwencji sporządzonej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r. i przyjętej do stosowania i zachowania w oświadczeniu Rady Państwa z dnia 6 czerwca 1974 r. /Dz.U. 1978 nr 11 poz. 43/ i oświadczeniu rządowym z dnia 30 marca 1978 r. /Dz.U. nr 11 poz. 44/, mają dla polskich organów celnych charakter wykładni wiążącej, która powinna być przestrzegana w toku orzekania o wymiarze należności celnych, jednakże z zasady nie mogą stwarzać wyłącznej podstawy do wzruszenia ostatecznych decyzji w przedmiocie wymiaru cła w trybie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa z powodu rażącego naruszenia prawa.
Nie można też przyjąć, by interpretacja Rady Współpracy Celnej jako rodzaj wykładni przepisów celnych miała charakter wiążący tylko do odpraw celnych dokonanych po dacie jej wydania i by w następstwie tego w orzecznictwie celnym mogły być, po wydaniu takiej interpretacji, stosowane odmienne wykładnie w zakresie wymiaru cła w zależności od daty odprawy celnej towaru.
Oznacza to, że organy celne powinny przestrzegać interpretacji udzielonych przez Radę Współpracy Celnej w orzecznictwie celnym, po jej udzieleniu.
Pierwszy wymiar należności celnych, dokonany decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia 4 lipca 1991 r., oparty był na założeniu, że napoje z gatunku oranżady i lemoniady podlegają zakwalifikowaniu do wód włącznie z wodami mineralnymi i gazowanymi, zawierających dodatek cukru lub innego środka słodzącego albo aromatyzowanych - według poz. 22.02 taryfy celnej kodu HS 2202.10.
W decyzji stwierdzającej nieważność tej decyzji Prezes Głównego Urzędu Ceł wyraził pogląd, że napoje gatunku "Orange limoniade" i "Zitrone limoniade" powinny być klasyfikowane według pozycji taryfy celnej 22.02 kodu HS 2202.90, a cło wymierzone według stawki 25 proc. wartości celnej towaru.
Pogląd ten był dla organu I instancji wiążący i wiązał również organ odwoławczy. Związanie to jednak wygasło z chwilą wydania i podania do wiadomości organów celnych drugiej interpretacji Rady Współpracy Celnej w Brukseli w kwietniu 1992 r.
Ostateczna decyzja w przedmiocie wymiaru cła wydana została przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł dnia 3 września 1992 r.
W tym dniu organowi odwoławczemu znana już była treść nowej interpretacji Rady Współpracy Celnej i wobec tego Prezes Głównego Urzędu Ceł zobowiązany był do jej zastosowania.
Z tego względu zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji należało uchylić na zasadzie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa. Orzeczenie o kosztach oparte jest na art. 208 Kpa