Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 5 stycznia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1949/94

Tezy

1. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, przewidujący zróżnicowaną wielkość maksymalną stawek podatkowych dla określonych kategorii nieruchomości, nie wyklucza wprowadzenia przez radę gminy w uchwale, ustalającej szczegółowe stawki podatkowe, dalszych podziałów nieruchomości na mniejsze grupy i różnicowania dla nich stawek podatkowych, jeżeli tylko nie spowoduje to przekroczenie stawki maksymalnej, ustalonej dla poszczególnych rodzajów nieruchomości w ustawie i w wydanych na jej podstawie rozporządzeniach wykonawczych.

Zasada ta dotyczy budynków i gruntów, wyszczególnionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 do 3 oraz pkt 5 i 6 ustawy.

2. Przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ stawki podatkowe w podatku od nieruchomości od budynków mieszkalnych i ich części nie mają zastosowania dla celów opodatkowania domów letniskowych, do których należy stosować stawki przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy dla pozostałych budynków lub ich części.