Uzasadnienie
Działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, Skarbnik Gminy decyzją z 2.2.1994 r. wymierzył Dorocie B. za 1994 r. podatek od nieruchomości położonej w W. Podatek ten ustalono za 100 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego - 130.000 zł, za 70 m2 budynku zajętego na działalność gospodarczą - 3.514.000 zł oraz za 375 m2 gruntu - 60.000 zł.
W odwołaniu Dorota B. zakwestionowała wysokość naliczonego podatku wywodząc, że skoro jest właścicielem połowy budynku, a cały budynek zajmuje 100 m2 gruntu - to powinna płacić podatek od 50 m2 gruntu.
Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym utrzymało w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że podatek został prawidłowo naliczony od części budynku i od określonych aktem notarialnym 50 procent gruntu o powierzchni 759 m2.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Dorota B., powołując przepisy ustawy o gospodarce gruntami, zakwestionowała przyjęte przez organy administracji wskaźniki finansowe zastosowane przy ustaleniu należności podatkowych.
Odpowiadając na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wyjaśniając, że powoływanie się przez skarżącą na przepisy o gospodarce gruntami, dotyczące zasad ustalania cen nieruchomości stanowiących własność gminy, co ma znaczenie dla wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, jest bezprzedmiotowe dla wymiaru podatku od nieruchomości, który ustala się na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ uzupełnionych odpowiednim aktem normatywnym rady gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga Doroty B. nie może być uwzględniona. Wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko niezgodność z obowiązującymi przepisami stanowi podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności - art. 207 par. 2 i par. 3 Kpa.
Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciąża właścicieli lub samoistnych posiadaczy nieruchomości albo obiektów budowlanych nie związanych trwale z gruntem, według zaś pkt 4 tego przepisu użytkowników wieczystych nieruchomości.
Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi budynki lub ich części i grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym - art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, natomiast podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, dla gruntów - powierzchnia tych gruntów /art. 4 ustawy/. Skarżąca jest właścicielem nieruchomości, na którą składa się parter domu mieszkalnego oraz 50 procent udziału we własności wspólnych części budynku i w prawie użytkowania wieczystego działki o pow. 759 m2. W zaskarżonej decyzji wymierzono skarżącej za 1994 r. podatek od nieruchomości za 100 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego, za 70 m2 budynku zajętego na działalność gospodarczą oraz za 375 m2 gruntu. Taki sposób opodatkowania będącej własnością skarżącej nieruchomości zgodny jest z cytowanymi wyżej przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wbrew zarzutom skarżącej, opodatkowaniu podlega cała powierzchnia gruntu, bez wyłączenia gruntu pod budynkiem.
Sąd nie podzielił też zarzutu, podniesionego w skardze, że zaskarżona decyzja w zakresie wysokości ustalonego podatku wydana została z naruszeniem przepisu art. 43 ust. 2 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Słusznie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że wskazany przepis ma znaczenie dla wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, natomiast jest bezprzedmiotowy dla wymiaru podatku od nieruchomości, który zgodnie z treścią art. 5 ustawy, odsyłającym w zakresie wysokości stawek podatku od nieruchomości do aktów normatywnych rady gminy, ustalony został w oparciu o stawki określone uchwałą Rady Miejskiej z 22.12.1993 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.
W tym stanie rzeczy, skoro ustalenie podatku od wymienionej nieruchomości również w zakresie zastosowanej stawki podatku dokonane zostało zgodnie z obowiązującym prawem, skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 207 par. 5 Kpa należało oddalić.