Teza
Istota reorganizacji, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ sprowadza się nie do jakichkolwiek zmian, w tym polegających na rozszerzeniu zakresu zadań wykonywanych przez daną komórkę, lecz do zmiany "struktury organizacji" /instytucji/, przez którą w nauce organizacji i zarządzania rozumie się tylko takie przekształcenia zachodzące między podstawowymi dla całości komórkami organizacyjnymi, które prowadzą do zmian w zakresie ich powiązań hierarchicznych obejmujących relacje nadrzędności i podporządkowania.
W rezultacie, skutkiem reorganizacji będzie zmiana dotychczas istniejących zależności służbowych i osobowych w instytucji.
Przepis powołanego wcześniej art. 13 ust. 1 pkt 2 uzależnia ponadto prawo kierownika urzędu do wypowiedzenia mianowanemu urzędnikowi stosunek pracy od rozpatrzenia możliwości przeniesienia pracownika na inne stanowisko w tym samym urzędzie.
Jest to istotna regulacja o charakterze procesowym, nakładająca na pracodawcę - w sytuacji reorganizowania urzędu - obowiązek uprzedniego, obiektywnego i wszechstronnego zbadania możliwości zaproponowania innej pracy przewidzianemu do zwolnienia urzędnikowi, jeszcze przed podjęciem decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy.
Obowiązek powyższy należy potraktować jako składnik instytucji szczególnej ochrony trwałości stosunku pracy urzędników mianowanych.
Zapewnia ją nie tylko enumeratywnie wskazany katalog przyczyn uzasadniających zwolnienie pracownika mianowanego w drodze wypowiedzenia, jak i bez wypowiedzenia, ale także określenie wymaganych czynności i działań kierownika urzędu, które powinny poprzedzać jego ewentualną decyzję w kwestii rozwiązania stosunku pracy.
Ciężar wykazania, że nie było możliwości przeniesienia urzędnika na inne stanowisko w urzędzie spoczywa na pracodawcy.
Sentencja
- uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego (...).