Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 196 par. 1 Kpa. sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z normami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego mając przy tym na uwadze stan prawny istniejący w czasie wydawania decyzji i ustalone wówczas okoliczności faktyczne.
W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem wydane decyzje naruszają przepisy prawa w stopniu nakazującym ich uchylenie.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Słowniczek pojęciowy zawarty w art. 4 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, iż ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności określonych w art. 2, które wymienione są w klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej /pkt 1 art. 4 ustawy/.
I tak Prezes Głównego Urzędu Statystycznego zarządzeniem Nr 7 z dnia 26 lutego 1990 r. znak: OBR-BW-206-40-28 w sprawie aktualizacji Systematycznego Wykazu Wyrobów /Dz.Urz. GUS nr 3 poz. 11 ze zm./, wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o statystyce państwowej, wprowadził do stosowania w statystyce i ewidencji Systematycznego Wykazu Wyrobów, Wydanie IV, zwane "SWW-IV", będące Klasyfikacją wyrobów /par. 1 ust. 1 i 2/.
Równocześnie Prezes Głównego Urzędu Statystycznego upoważnił Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Systemu Państwowej Informacji Statystycznej do interpretacji i udzielania wyjaśnień związanych ze stosowaniem SWW-IV w praktyce /par. 2 ww. zarządzenia/. Sposób zaś zaliczania wyrobów do poszczególnych grupowań w tym tryb rozwiązywania sporów związanych z zaliczeniem towarów do poszczególnych grupowań został szczegółowo określony w punkcie 4-tym Zasad Metodycznych Systematycznego Wykazu Wyrobów /t. IV SWW str. 20 i następne, Z-d Wyd. Statystycznych GUS W-wa 1993 r./.
I tak zasadą jest, iż zaliczenie określonego wyrobu do właściwego grupowania SWW należy do obowiązków producenta tego wyrobu /ppkt 4.1.3. pkt 4 ww. Zasad/.
W przypadku zaś sporu związanego z zaliczeniem wyrobów do poszczególnych grupowań, wniosek o rozstrzygnięcie sporu skierowany do Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Systemu Państwowej Informacji Statystycznej przy GUS powinien zawierać stanowisko obu stron oraz niezbędne informacje producenta dotyczące wyrobu /ppkt 4.3. pkt 4 ww. Zasad/.
W sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący nie był producentem towaru o nazwie Basma oraz Chna.
Z akt sprawy niewątpliwie zaś wynika, iż Hurtownia jako sprzedawca ww. towaru - w fakturze nr 150/94 z dnia 20 stycznia 1994 r. wystawionej dla skarżącego podała dla tegoż towaru symbol SWW 4033-900, ze stawką podatku VAT "0" procent.
Organy podatkowe kwestionując przyjęty przez skarżącego z powyższej faktury symbol SWW przedmiotowego towaru i wskazując, iż towar ten winien był być zaliczony do grupowania SWW 1359, a w konsekwencji opodatkowany stawką podatku 22 procent - stwierdziły, iż faktura ta posiada błąd, a zatem nie może stanowić podstawy do odliczenia przez skarżącego podatku od towarów i usług /art. 25 ust. 1 pkt 4a ustawy/. Nadto zdaniem organów z uwagi na to, że skarżący uwzględnił naliczony z wadliwie wstawionej faktury podatek w deklaracji podatkowej VAT-7, należało zastosować w ocenie organów sankcje z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy.
Skarżący nie godząc się ze stanowiskiem organów, już w odwołaniu do którego załączył szczegółowe wyjaśnienia Haliny L. z dnia 30 maja 1994 r. pracownicy firmy "E." w przedmiocie spornej klasyfikacji przedmiotowych towarów - zarzucał, iż on jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w postaci sklepu z kosmetykami i chemią gospodarczą nie ma żadnego wpływu na klasyfikację towaru zarówno w hurtowni jak i u producenta, którym w tym przypadku było P.P.H. "E.".
Organy podatkowe pomijając powyższe, jak i pomijając podnoszone przez skarżącego informacje, że inne podmioty gospodarcze /hurtownie/ w kraju stosują również grupowanie /symbol/ SWW 4033-900, opierające się natomiast jedynie /organ II instancji/ na opinii Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z dnia 26 sierpnia 1994 r. - naruszyły tym samym przepis art. 75, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa, albowiem przedwczesne było wydanie zaskarżonych decyzji bez zebrania i rozważenia całokształtu okoliczności sprawy.
Podkreślić nadto należy, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony został pogląd, podzielony przez skład orzekający w niniejszej sprawie, iż wszelkie niejasności, czy też wątpliwości dotyczące oceny stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika.
Zauważyć należy, że stosownie do art. 27 ust. 4 cyt. wyżej ustawy podatnicy obowiązani są do prowadzenia ewidencji /opartej przede wszystkim na danych wynikających z faktur/ zawierającej w szczególności: dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny, kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu.
W zapisie zaś art. 27 ust. 5 ustawy ustawodawca ustanowił sankcje w postaci zastosowania podwyższonej stawki podatkowej bądź stosowania wymiaru podatku zwielokrotnionego w wypadkach, gdy podatnik narusza obowiązki, o których mowa w ust. 4 tegoż artykułu dotyczące określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania oraz wysokości podatku naliczonego.
Można zatem przyjąć, iż przepis ten uzasadnia zastosowanie przy wymiarze podatku stawki podwyższonej lub zwielokrotnionej tylko w przypadku gdy zaniedbanie przez podatnika obowiązków w zakresie prowadzenia ewidencji, o której stanowi ustęp 4 art. 27, uniemożliwia określenie przedmiotu i podstawy opodatkowania, a tym samym nie stwarza dostatecznej podstawy do określenia należnego podatku /por. wyrok NSA z dnia 3 marca 1994 r. SA/Wr 1675/94/.
W okolicznościach niniejszej sprawy, skoro faktura nr 150/94 z dnia 20 stycznia 1994 r. zawierała wszystkie elementy określone w par. 19 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ sporną natomiast kwestią /niewyjaśnioną dostatecznie przez organy/ było zaliczenie nabytego przez skarżącego towaru o nazwie Basma i Chna do właściwego grupowania SWW, a w konsekwencji wysokość podatku - brak było zdaniem Sądu wystarczających do odrzucenia tejże faktury i stwierdzenia, że nie może stanowić ona podstawy do odliczenia naliczonego w niej podatku.
Mając na względzie wskazane wyżej uchybienia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 208 Kpa