Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 18 maja 1994 r., SA/Wr 2293/93

Teza

Czasowe zaniechanie prowadzenia w określonym budynku działalności gospodarczej nie jest równoznaczne ze zmianą charakteru budynku jako związanego z działalnością gospodarczą i nie stanowi podstawy zastosowania innej stawki podatku od nieruchomości niż ustanowiono w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym w przedmiocie należnego od Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" podatku od nieruchomości za rok 1992. Na skutek kontroli skarbowej przeprowadzonej u podatnika stwierdzono, że Spółdzielnia w roku 1992 ustalając podatek od nieruchomości oraz wysokość zaliczek na ten podatek, pominęła część powierzchni budynków będących w jej posiadaniu na tej podstawie, że budynki te przez część roku podatkowego nie były użytkowane na cele produkcyjne.

Decyzją Prezydenta Miasta dokonano uzupełniającego wymiaru podatku od nieruchomości, obejmującego wszystkie budynki będące w posiadaniu Spółdzielni, według stawki odnoszącej się do budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem organu odwoławczego decyzja ta jest zasadna, chociaż nieprawidłowo sformułowana. Prawidłowo przyjął organ I instancji, że czasowe zaprzestanie prowadzenia w części obiektów działalności gospodarczej nie stanowi przesłanki do pobierania od tych budynków podatku od nieruchomości według innej stawki. Budynki te nadal są bowiem związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółdzielnię i winny być opodatkowane według zasad dotyczących budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem Kolegium, przepisy ustawy z 12.1.1991 o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ nie uwzględniają takich okoliczności, jak czasowe wyłączenie budynku z działalności gospodarczej lub też czasowe niewykorzystywanie danego obiektu. Stąd też, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, budynki znajdujące się w posiadaniu Spółdzielni winny być uznawane za związane z działalnością gospodarczą, a tym samym opodatkowane według najwyższej stawki.

Decyzja I instancji dokonała jedynie uzupełniającego wymiaru podatku, podczas, gdy organ I instancji winien był w decyzji określić wysokość podatku za rok 1992 w całości. Dlatego, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej wysokości podatku i ustaliło sumę tego podatku.

Podatnik wniósł na tg decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w części ponad wysokość faktycznie zapłaconą przez Spółdzielnię.

Spółdzielnia zarzucała, że taką kwotę deklarowała w deklaracjach podatkowych, co nie zostało zakwestionowane przez organ podatkowy w czasie składania deklaracji. Nadto skarżąca twierdziła, że podwyższenie podatku nie jest trafne, gdyż sporne budynki nie były przez nią użytkowane w celach produkcyjnych, nie mogą zatem być zaliczone do kategorii budynków związanych z działalnością gospodarczą. O wyłączeniu poszczególnych budynków z działalności produkcyjnej Spółdzielnia zawiadamiała organy podatkowe I instancji i w każdym przypadku dołączyła szczegółowy opis dokonanych zmian i składała odpowiednio zmodyfikowaną deklarację podatkową. Zdaniem skarżącej, przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie dają podstaw do takiej interpretacji pojęcia "budynków związanych z działalnością gospodarczą", jaką przyjęły organy podatkowe.

Organ odwoławczy odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i wskazał na taką samą argumentację, którą przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że organy administracyjne naruszyły prawo przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że czasowe wyłączenie określonych budynków z działalności gospodarczej jest równoznaczne ze zmianą charakteru tego budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek od nieruchomości od budynków uzależniony jest od tego, czy są to budynki mieszkalne, czy też "związane" z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis ten nie zawiera sformułowania, który uzależniałby zaliczenie do grupy związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej budynków, które faktycznie są wykorzystywane na ten cel.

Przepisy te nie zawierają także żadnych ograniczeń czasowych pobierania podatku według stosownej stawki. Okoliczność zatem, że przez część roku skarżący nie wykorzystywał budynków na cele produkcyjne, w świetle brzmienia tego przepisu, nie ma większego znaczenia. Istotne jest, że budynki te "związane" są z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.

Pojęcie "związania" z działalnością gospodarczą nie można tłumaczyć, jako bezpośredniego związku pomiędzy wynikami prowadzonej przez skarżącego działalności, a faktem posiadania przedmiotowych budynków. Omawiane "związanie" występuje bowiem również w tych przypadkach, gdy wprawdzie strona bezpośrednio budynku do celów produkcyjnych nie wykorzystuje, jednakże zgodnie z prowadzonym zakresem działalności gospodarczej budynki te mogłaby wykorzystywać.

Faktem bezspornym bowiem jest w niniejszej sprawie okoliczność, że Spółdzielnia prowadzi nadal działalność gospodarczą, a także iż w pewnych okresach działalność ta także prowadzona była w przedmiotowych budynkach. W tym też znaczeniu budynki te niewątpliwie "związane" są z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Błędny jest zatem pogląd skarżącego, jakoby wykładnia przepisów omawianej ustawy, dokonana przez organy administracyjne, pozostawała w sprzeczności z treścią ustawy i zamiarem ustawodawcy. Podkreślić bowiem należy, że żaden przepis ustawy nie daje podstaw do zaniechania obliczania podatku od nieruchomości od danych budynków jeżeli dany podmiot działalności gospodarczej nadal prowadzi dotychczasową działalność. Prowadzenie działalności gospodarczej, w rozumieniu ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./, odnosi się do danego podmiotu gospodarczego a nie do określonych okresów czasu w danym roku gospodarczym, ograniczenie więc tego rodzaju działalności pozostaje bez wpływu na ocenę, czy dany podmiot prowadzi nadal działalność gospodarczą. Tak długo zatem jak prowadzona jest działalność gospodarcza, dotychczasowe budynki gospodarcze uważane są za "związane" z tą działalnością.

Wyjątek od tej zasady wprowadza art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczący sytuacji, gdy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku. W takim przypadku, możliwe jest zaliczenie danego obiektu do innej grupy podatkowej w ciągu roku, w zależności od charakteru nowego sposobu użytkowania. Omawiany przepis nie oznacza jednak, że zaniechanie prowadzenia w tych budynkach przez pewien okres w roku podatkowym działalności gospodarczej jest równoznaczne ze "zmianą sposobu użytkowania budynku". Zmiana taka ma miejsce dopiero wówczas, gdy budynek, zmienia swoje przeznaczenie, np. staje się budynkiem mieszkalnym. W tym jednak przypadku budynek pozostał nadal budynkiem o charakterze produkcyjnym, nie był jedynie wykorzystywany przez pewien czas. Przepis art. 6 ust. 3 nie reguluje jednak takich sytuacji, nie może mieć więc zastosowania w niniejszej sprawie.

Z tych przyczyn Sąd nie stwierdził, aby organy administracyjne błędnie zastosowały prawo materialne, jak to zarzucano w skardze.

Skoro zatem nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, skarga została oddalona /art. 207 par. 5 Kpa/.