Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 16 par. 2 Kpa i art. 196 par. 1 Kpa sąd administracyjny kontroluje legalność /zgodność z prawem/ zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego w chwili jej wydania.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 140 Kpa w administracyjnym postępowaniu odwoławczym - w sprawach nie uregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie - mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami I instancji.
Istota zatem postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, a dotyczących decyzji organu I instancji.
W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że Izba Skarbowa wydając zaskarżoną decyzję oparła się na wyliczonym obrocie - ustalonym w drodze szacunku decyzją tegoż samego organu z dnia 14 lipca 1995 r. w sprawie ustalenia skarżącej podatku dochodowego za rok 1993.
W związku z tym, iż wielkość obrotu ustalona powyższą decyzją z dnia 14 lipca 1995 r. była różna od wielkości ustalonej przez organ I instancji w niniejszej sprawie - stąd organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji i ustalił skarżącej przedmiotowy podatek od towarów i usług w innej wysokości.
Z uzasadnienia ww. decyzji z dnia 14 lipca 1994 r. niewątpliwie wynika, że organ odwoławczy stwierdził w oparciu o materiały źródłowe niezgodność w obliczeniach dokonanych przez organ I instancji, podkreślając przy tym, że "(...) ustalenia te dały niższe marże handlowe, niż przyjęte do oszacowania przychodu przez Urząd Skarbowy (...)", jednakże /podkr. Sądu/ w dalszym ciągu wyższe niż deklarowała skarżąca.
Zauważyć należy, że skarżąca w toku całego postępowania podatkowego zarzucała, iż zastosowane przez organy podatkowe marże są znacznie wyższe od stosowanych przez nią w działalności gospodarczej, wyliczając przy tym te wielkości, a w konsekwencji nie godząc się z zastosowaną metodą szacunku.
Z akt sprawy nadesłanych przez organ odwoławczy nie wynika zaś, by przed wydaniem decyzji z dnia 14 lipca 1995 r., jak i zaskarżonej decyzji skarżąca była zapoznawana z zastosowaną metodą i wyliczeniami dokonywanymi przez organ II instancji /art. 9 i art. 10 par. 1 Kpa/.
W aktach sprawy brak jest na tę okoliczność dokumentów, jak i nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Powyższe jest o tyle istotne, jako że na podstawie stanu faktycznego wynikającego z nadesłanych akt administracyjnych - Sąd nie może stwierdzić, czy rozstrzygnięcie sprawy zaskarżoną decyzją jest zgodne z przepisami prawa.
Jak bowiem przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione - art. 81 Kpa /wyrok z dnia 7 listopada 1988 r., IV SA 705/88 - GAP 1989 nr 12, str. 42/.
W wyroku zaś z dnia 7 marca 1989 r., SA/Kr 11/89 Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział pogląd w pełni podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że jeżeli organ odwoławczy przeprowadza w sprawie uzupełniające postępowanie, to zgodnie z art. 10 par. 1 Kpa w związku z art. 140 Kpa przed wydaniem decyzji zobowiązany jest umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dodatkowo dowodów i materiałów.
Mając na względzie wskazane wyżej uchybienia i uznając, że ze względu na swój charakter mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Naczelny Sąd Administracyjny opierając się na postanowieniach art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 3 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł o uchylenie zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 208 Kpa