Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 listopada 1982 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę Władysława M. w sprawie eksmisji z mieszkania funkcyjnego, położonego w miejscowości K. gmina B., stwierdzając niedopuszczalność tej skargi z powodu niewyczerpania toku instancji, a także dlatego, że postanowienia organów administracyjnych, wydane w postępowaniu egzekucyjnym, nie podlegają kontroli sądowej.
W dniu 31 grudnia 1982 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga Władysława M. o wznowienie postępowania sądowego "w sprawie bezprawnej eksmisji" ze względu na nowe dowody istniejące w dniu wydania wyżej wymienionego postanowienia, a nieznane sądowi, który nie mógł dopuścić dowodu z pisma datowanego i nadanego w urzędzie pocztowym również w dniu 29 listopada 1982 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zagadnieniem wstępnym, wymagającym rozważenia w związku z powyższą skargą, jest kwestia stosowania instytucji wznowienia postępowania, uregulowanej w przepisach art. 399-415 Kpc, w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Do stosowania przepisów tego kodeksu odsyła art. 211 Kpa, który zawiera w istocie dwa odesłania: jedno ogólne - do przepisów całego kodeksu postępowania cywilnego i ograniczone jedynie warunkami, aby stosować je "odpowiednio" i tylko "w sprawach nieuregulowanych" w dziale VI Kpa, drugie natomiast odesłanie szczególne, odnoszące się do przepisów o postępowaniu rewizyjnym, według których następuje "rozpoznanie skargi" przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Treść art. 211 Kpa więc stanowi zasadniczą podstawę dla poglądu, że kodeks postępowania administracyjnego wprawdzie nie wspomina o wznowieniu postępowania przed sądem administracyjnym, to jednak instytucja wznowienia w tym postępowaniu występuje wobec odpowiedniego zastosowania przepisów kodeksu postępowania cywilnego /Z. Janowicz - Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądem administracyjnym, Warszawa - Poznań 1982 r. str. 303/.
Punktem wyjścia dla odmiennego poglądu natomiast jest konstatacja, że skarga o wznowienie postępowania, podobnie jak rewizja nadzwyczajna, jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, zmierzającym do wzruszenia prawomocnych orzeczeń. Tymczasem art. 210 Kpa zawiera pełne unormowanie dopuszczalności rewizji nadzwyczajnej od orzeczenia sądu administracyjnego, a podmioty uprawnione do zaskarżenia rewizją nadzwyczajną oraz podstawy zaskarżenia zostały w nim określone w sposób identyczny, jak w art. 417 par. 1 zdanie pierwsze Kpc /wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1982 r. III ARN 3/82 - OSN 1982 nr 10 poz. 154 str. 58/. Skoro zatem ustawodawca, nie zadowalając się możliwością wykorzystania instytucji rewizji nadzwyczajnej przez odesłanie z art. 211 Kpa, wprowadził do działu VI tego kodeksu, odrębny przepis dotyczący omawianej instytucji, to rodzi się pytanie, czy jednak milczenie ustawodawcy w kwestii wznowienia postępowania nie oznacza intencji niestosowania tego nadzwyczajnego środka odwoławczego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Rozważając jednak tę kwestię nie można pominąć faktu, że rewizja nadzwyczajna i skarga o wznowienie postępowania, chociaż zmierzające do tego samego celu, jakim jest uchylenie lub zmiana prawomocnego orzeczenia, są od siebie niezależne ze względu na inną funkcję i charakter /Kodeks postępowania cywilnego - Komentarz, Warszawa 1975 r. t. I str. 684/. Te odmienności są jeszcze wyraźniejsze w przypadku orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ zastosowanie instytucji rewizji nadzwyczajnej oznacza w rezultacie objęcie nadzorem judykacyjnym Sądu Najwyższego orzeczeń sądu szczególnego, jakim jest sąd administracyjny, zapadłych w sprawie administracyjnej. Natomiast wznowienie postępowania zmierza do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia przez ten sam sąd sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem co do istoty sprawy, jeżeli zachodzą przyczyny nieważności lub przyczyny restytucyjne, przewidziane w przepisach kodeksu postępowania cywilnego.
Skarga o wznowienie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zatem nie przenosi rozpoznania sprawy przed inny sąd, a jednocześnie jest jedyną drogą do uchylenia lub zmiany wadliwych wyroków sądu administracyjnego, jeżeli owa wadliwość nie stanowi podstawy do wniesienia rewizji nadzwyczajnej. Więc istotnych argumentów zatem przemawia za poglądem dopuszczającym stosowanie instytucji wznowienia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Jednakże należy podkreślić, że zgodnie z art. 399 Kpc można żądać wznowienia tylko takiego postępowania, które zostało zakończone wyrokiem /w postępowaniu nieprocesowym - na podstawie art. 524 Kpc - także zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty sprawy/. W tym świetle więc skarga o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem odrzucającym skargę na decyzję administracyjną jest niedopuszczalna, gdy tymczasem wniosek Władysława M. zawiera właśnie żądanie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, odrzucającym z przyczyn formalnych jego wcześniejszą skargę na decyzję administracyjną. Stosownie do art. 410 par. 1 Kpc sąd na posiedzeniu niejawnym bada, czy skarga o wznowieniu postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie, a z braku jednego z tych wymagań odrzuci ją w tym trybie wówczas, gdy zawiera niedopuszczalne w świetle art. 399 Kpc żądanie wznowienia postępowania sądowego zakończonego postanowieniem.
Z tych względów na mocy art. 204 par. 1 Kpa oraz art. 399 i art. 410 Kpc w związku z art. 211 Kpa skargę Władysława M. o wznowieniu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało odrzucić.