Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 13 czerwca 1995 r., SA/Wr 2452/94

Teza

Opłatę targową, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, pobiera się niezależnie od tego czy sprzedaż odbywa się na targowisku miejskim prowadzonym przez gminę, inną jednostkę zarządzającą targowiskiem, czy też na targowisku prowadzonym na terenie prywatnym.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 21 czerwca 1994 r. Burmistrz Gminy na podstawie art. 5 ust. 3 w związku z art. 15 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/ oraz uchwały Rady Miejskiej z dnia 13 stycznia 1994 r. w sprawie opłaty targowej ustalił Jerzemu P. wymiar opłaty targowej, za okres od dnia 8 stycznia do dnia 31 maja 1994 r. w wysokości 7.507.500 zł, równej kwocie tej opłaty nie pobranej przez inkasenta. Jerzy P. prowadził handel na targowisku miejskim na powierzchni zajmowanej przez dwa stragany typu "szczęka" i odmówił zapłacenia całej kwoty, która za ten okres według kwitów wystawionych za poszczególne dni handlowe wyniosła 11.850.000 zł, wpłacając jedynie zaliczkowo 4.262.500 zł zarządcy targowiska, Polskiemu Związkowi Emerytów i Rencistów, pełniącemu funkcję inkasenta opłaty w rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.

W odwołaniu od tej decyzji Jerzy P. podniósł, że skoro gospodarzem targowiska miejskiego jest Związek Emerytów i Rencistów, wiąże go umowa z tym Związkiem jako jednostką samodzielnie zarządzającą i samofinansującą, i Burmistrz nie ma prawa wydawać decyzji w sprawie opłat targowych. Zgodnie z umową ze Związkiem Emerytów i Rencistów za korzystanie z targowiska miał płacić 500.000 zł miesięcznie, zatem obciążenie go wyższymi opłatami jest nieuzasadnione. Korzystający z tego targowiska wystąpili zbiorowo o uchylenie uchwały Rady Miejskiej ustalającej zawyżone opłaty targowe, jako sprzecznej z prawem.

Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym nie uwzględniło odwołania i decyzją z dnia 26 lipca 1994 r. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy stwierdzając, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, opłata targowa jako dochód budżetu gminy jest niezależna od ewentualnych opłat dodatkowych, pobieranych przez zarządcę targowiska. Uchwała Rady Miejskiej z dnia 13 stycznia 1994 r., ustalająca wysokość opłaty targowej, nie została uchylona.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jerzy P. powtórzył argumenty ze swojego odwołania i stwierdził, że żądana od niego opłata targowa za 8 m2 dwóch kiosków jest wyższa, niż czynsz za lokale użytkowe w P. Targ w mieście odbywa się tylko w środy i w soboty, a w pozostałe dni jest mniejszy ruch. Nie uzyskuje takich obrotów, aby ponosić wysokie opłaty. Dołączył kserokopię umowy zawartej w dniu 16 listopada 1992 r. z Zarządem Oddziału Miejskiego Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów i raz jeszcze podniósł, że Burmistrz nie ma prawa wydawać decyzji w imieniu Związku Emerytów i Rencistów.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Według art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. W ust. 3 tego artykułu stwierdzono, że opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Art. 19 ustawy stanowi w punkcie 1 lit. "a", że rada gminy określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłaty targowej, która nie może przekroczyć 2.008.445 zł dziennie, a w punkcie 2 zarządza pobór opłat w drodze inkasa oraz określa inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso. Taką uchwałę Rada Miejska podjęła w dniu 13 stycznia 1994 r. i uchwała ta, mimo uznania przez korzystających z targowiska ustalonych stawek za zbyt wysokie, nie została uchylona lub zmieniona w sposób przez prawo przewidziany do chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Ze znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego zestawienia kwitów wystawionych przez inkasenta opłaty targowej za okres od dnia 8 stycznia do dnia 31 maja 1994 r. wynika, że Jerzy P. winien zapłacić łącznie kwotę 11.850.000 zł. Z pisma zarządcy targowiska, Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów, pełniącego czynności inkasenta wynika, że do momentu wydania decyzji I instancji wpłacił on z tytułu opłaty targowej tylko 4.262 500 zł. Uzasadnione było zatem wydanie na podstawie art. 15 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, powołanej na wstępie, decyzji określającej wysokość podatku nie pobranego i nie wpłaconego na rzecz budżetu gminy.

W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjęto, że opłatę targową pobiera się niezależnie od tego, czy sprzedaż odbywa się na targowisku miejskim prowadzonym przez gminę, inną jednostkę zarządzającą targowiskiem, czy też na targowisku prowadzonym na terenie prywatnym. Jak zwraca uwagę Antoni H., opłata targowa, pomimo swej nazwy, jest w rzeczywistości uproszczoną formą opodatkowania sprzedaży dokonywanej na targowiskach, gdyż pobiera się ją niezależnie od świadczeń pieniężnych uiszczonych z tytułu korzystania z urządzeń targowych lub usług realizowanych przez prowadzącego targowisko /"Podatki i opłaty lokalne. Przepisy, orzecznictwo, komentarz", Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1993 r., str. 53/.

Skarżący obowiązany był zatem do uiszczenia opłaty targowej w wysokości wynikającej z uchwały Rady Miejskiej, niezależnie od ewentualnych opłat na rzecz zarządcy targowiska, Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów, z którym zawarł umowę w tej sprawie. W świetle obowiązujących przepisów Burmistrz miał pełne kompetencje do wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty targowej, skoro nie została zapłacona dobrowolnie i czynił to we własnym imieniu, a zarządca targowiska był tylko inkasentem opłaty i miał ją obowiązek wpłacać po pobraniu w należytej wysokości na konto gminy.

Ponieważ z podanych powodów Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszyła omówione wyżej lub inne powszechnie obowiązujące przepisy prawa w sposób, o którym mowa w art. 207 par. 2 lub par. 3 Kpa, oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 207 par. 5 jako nieuzasadnioną.