Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 15 maja 1996 r., SA/Wr 2458/95

Sprawa

sprawy ze skargi Zygmunta J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 2.08.1995 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środka transportowego za 1995 r. - oddala skargę.

Teza

Czasowe wycofanie pojazdu z ruchu nie powoduje uchylenia obowiązku zapłaty podatku od środka transportu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Zygmunt J. Wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy (...) o określeniu wysokości podatku od środka transportu - samochodu ciężarowego "Żuk" za 1995 w kwocie 138 zł.

Organy administracji ustaliły, że skarżący nie uiścił podatku od środka transportu za 1995 r., który to podatek był należny, ponieważ samochód został wyrejestrowany czasowo i obowiązek podatkowy ciążył nadal na właścicielu pojazdu. W tych okolicznościach stało się konieczne wydanie decyzji okolicznościach stało się konieczne wydanie decyzji określającej wysokość podatku należnego z mocy prawa - stosownie do treści art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego powołano się także na art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, według którego obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu lub zbyty. Wskazano, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązują od 1 stycznia 1991 r. oraz, że przepisy par. 8 i par. 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 37 poz. 164/ określają, co jest czasowym wycofaniem pojazdu z ruchu i stałym wycofaniem pojazdu z ruchu.

Zygmunt J. dokonał czasowego wyrejestrowania samochodu, którego jest właścicielem i na właścicielu pojazdu ciążył obowiązek uiszczenia podatku od środków transportowych.

W skardze, obejmującej również odrębną decyzją w sprawie odmowy zwrotu podatku od środków transportowych za lata 1992 - 1994, podano jako powody wniesienia skargi - przekroczenie terminu do "(...) udzielenia odpowiedzi na (...) odwołanie" - odwołanie zostało złożone 27 czerwca 1995 r., a decyzją datowaną 2 sierpnia 1995 r. doręczono skarżącemu 30 sierpnia 1995 r. - a ponadto błędną interpretację przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązujących przepisów, niekorzystną dla skarżącego i dokonaną wbrew intencji ustawodawcy. W skardze kwestionowano także jednakowe traktowanie pojazdów zarejestrowanych i wyrejestrowanych czasowo.

Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, co następuje:

Według treści art. 196 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ Sąd kontroluje legalność zaskarżonych decyzji administracyjnych, oceniając prawidłowość zastosowania przepisów i ich wykładni oraz przeprowadzonego postępowania. Nie jest natomiast uprawniony do badania pozostałych przesłanek podejmowania decyzji, a także względów celowości i słuszności, jeżeli nie są one zawarte w przepisach stanowiących materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia.

Ocena stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że skarga Zygmunta J. Nie może być uwzględniona, ponieważ wymierzenie mu podatku od środków transportowych jest zgodna z obowiązującymi przepisami, a tylko naruszenie prawa przez zaskarżoną decyzje może spowodować jej uchylenie /art. 207 par. 2 Kpa/.

Podstawą rozstrzygnięć organów administracji jest art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ w związku z par. 8 ust. 1 i par. 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 37 poz. 164/. Z treści tych przepisów wynika wyraźnie, że obowiązek podatkowy od środków transportu istnieje do końca miesiąca, w którym środek transportowy została na stałe wycofany z ruchu lub zbyty /art. 9 ust. 4 cyt. ustawy/, a stałe wycofanie z ruchu /wyrejestrowanie/ następuje w drodze decyzji właściwego organu rejestracyjnego, uchylającej decyzję o wydaniu dla tego pojazdu dowodu rejestracyjnego; dowód rejestracyjny po odcięciu prawego dolnego rogu zwraca się właścicielowi pojazdu /par. 9 cyt. rozporządzenia/.

Skarżący, który jest właścicielem samochodu ciężarowego "Żuk", wycofał ten pojazd z ruchu czasowo w czerwcu 1992 r., składając dowód rejestracyjny w urzędzie jedynie do depozytu.

W tych okolicznościach, skoro w/w samochód nie został wycofany z ruchu na stałe, to ciąży na jego właścicieli obowiązek zapłaty od tego pojazdu podatku od środków transportu.

Obowiązek ten wynikał z samej ustawy i jego powstania nie było uzależnione od uprzedniego wydania decyzji. Wydanie decyzji określającej wymiar podatku stało się natomiast konieczne, gdyż podatnik mimo upomnienia nie spełnił obowiązku podatkowego /art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/.

Podkreślić ponadto trzeba, że opóźnienie w doręczeniu skarżącemu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Z tych przyczyn, ponieważ samo rachunkowe wyliczenie podatku jest poprawne i zaskarżona decyzja nie narusza prawa, oddalono na podstawie art. 207 par. 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 68 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, skargę Zygmunta J. jako nieuzasadnioną.