Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 23 kwietnia 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2651/95

Teza

1. W przepisach nowego prawa budowlanego obowiązującego od 1 stycznia 1995 r. brak odpowiednika przepisu art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, który stanowił, że jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy organ może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji.

2. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ odnosi się do wstępnych stadiów procesu budowlanego i nie może służyć jako podstawa prawna, do odroczenia nakazanej rozbiórki obiektu budowlanego, gdyż w dążeniu do osiągnięcia założonych efektów w zwalczaniu samowoli budowlanych ustawodawca zrezygnował z instytucji prawnej odroczenia, o jakim była mowa w art. 39 prawa budowlanego z 1974 r.

Sentencja

1. oddala skargę.