Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 23 stycznia 1997 r., SA/Wr 2929/95

Teza

1. O zaliczeniu danego składnika majątkowego do środków trwałych nie decyduje wola podatnika, wynikająca z zamierzonego okresu użytkowania rzeczy lecz obiektywne cechy składnika majątkowego uzasadniające przyjęcie, że może on być użytkowany przez okres dłuższy, aniżeli jeden rok. Chybiony jest pogląd podatnika, że nawierzchnia placu nie mogła stanowić środka trwałego, gdyż użytkowana była przez okres krótszy, aniżeli jeden rok.
2. Likwidacja składnika majątkowego, który posiada cechy wymienione w par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminu aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 30 poz. 130 ze zm./ nie pozbawia tego składnika cech środka trwałego.
3. Przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ pozwala na zaliczenie do kosztów tylko takich wydatków, które pozostają w związku z uzyskaniem przychodu. Oznacza to, że kosztami uzyskania przychodu są tylko uzasadnione koszty poniesione w celu uzyskania przychodu, a nie jakiekolwiek koszty poniesione z naruszeniem zasad poprawnej gospodarki.