Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy uznał wniesioną skargę za uzasadnioną. Choć większość zarzutów skarżącej nie może być uwzględniona, bowiem podatniczka w okresie zwolnienia od podatków miała obowiązek zgodnie rzeczywistością czyli rzetelnie prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, niezasadnie zakwestionowano zaliczenie przez nią w koszty opłat czynszowych w łącznej kwocie 19.494.100 zł tylko dlatego, że umowy najmu dwóch lokali sklepowych zawarł Józef J. brat skarżącej. Jeśli jego pisemne oświadczenie, że lokale te użyczył siostrze i ona płaciła za nie czynsz, którego on w związku z tym nie zaliczał w koszty swojej działalności, uznano za niewystarczające, nie było żadnych przeszkód, aby sprawdzić podane okoliczności np. ustalając, czy kwota powyższa zaliczona została w koszty działalności Józefa J. czy też nie.
Zgodnie z art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa organ prowadzący postępowanie administracyjne, również w sprawie podatkowej, ma obowiązek podjąć wszelkie kroki w celu pełnego zgromadzenia i wszechstronnej oceny dowodów i nie może dopuszczać się dowolności w ocenie materiału dowodowego.
Jak stwierdził sąd w wyroku z dnia 7 listopada 1995 r. SA/Wr 1248/95, uwzględniającym skargę tej samej strony, dotyczącą decyzji w sprawie podatku dochodowego za 1991 r., kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wyraźnie wymienionych w przepisach ustawy /w stanie prawnym dotyczącym rozpoznawanej sprawy mówiły o tym art. 22 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./. W tak sformułowanym katalogu wydatków mieści się z pewnością koszt wynajmu czy podnajmu lokalu, w którym podatnik prowadzi działalność gospodarczą, przy czym nie ma znaczenia tytuł prawny, pod jakim lokal ten posiada. organy podatkowe nie kwestionowały faktu prowadzenia przez skarżącą działalności w lokalach użyczanych przez brata, twierdziły jedynie, że ponieważ brat nie miał zgody PGKiM w N. na podnajem lokali, to opłaty czynszowe powinny obciążać koszty jego działalności gospodarczej.
Jak jednak wyżej powiedziano, w świetle przepisów podatkowych nie miało znaczenia, w jaki sposób skarżąca weszła w posiadanie lokali, w których prowadziła działalność gospodarczą, a istotna była jedynie okoliczność, czy rzeczywiście ponosiła koszty związane z korzystaniem z tych lokali w celu prowadzenia działalności. Należało to sprawdzić, a pominięcie tego świadczy o naruszeniu przy wydawaniu decyzji wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc na kwotę wymierzonego podatku. Dodać można, że twierdzenie organu odwoławczego w odpowiedzi na skargę, że opłaty czynszowe powinien zaliczać w swoje koszty Józef J., chociaż dotyczyły lokali, w których nie on, ale skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, świadczy o oderwaniu się przy podejmowaniu decyzji od treści pojęcia rzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów, określonego w par. 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 125 poz. 559/. Rzetelną jest bowiem księga prowadzona zgodnie ze stanem rzeczywistym, a nie pomijająca faktyczny przebieg zdarzeń gospodarczych.
Z podanych wyżej powodów uchylono zaskarżoną decyzję na podstawie art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 3 Kpa, orzekając o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej zgodnie z art. 208 Kpa.