Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 12 sierpnia 1994 r., SA/Wr 302/94

Teza

Stosownie do par. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 1993 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 59 poz. 272/, usługobiorcy korzystającemu z samochodu osobowego na podstawie umowy najmu lub innej umowy o podobnym charakterze nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od czynszu i innych odpłatności wynikających z zawartej umowy oraz do zwrotu różnicy podatku.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie

Spółka prawa cywilnego prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spożywczymi i przemysłowymi. W wyniku kontroli dokumentów źródłowych oraz ewidencji zakupu i sprzedaży za lipiec 1993 r. pracownicy urzędu skarbowego stwierdzili, że pod poz. 230 rejestru zakupu została zaewidencjonowana faktura na kwotę 18.914.880 zł za najem samochodu osobowego używanego dla celów prowadzonej działalności, w tym wykazująca należność netto 15.504.000 zł i podatek VAT 3.410.880 zł. Kwota naliczonego podatku VAT została odliczona od podatku należnego w deklaracji podatkowej za lipiec 1993 r., ponieważ w myśl obowiązujących przepisów usługobiorcy używającemu samochodu osobowego na podstawie umowy najmu lub innej umowy o podobnym charakterze nie przysługuje prawo do zwrotu różnicy podatku ani do obniżenia podatku należnego VAT o kwotę podatku naliczonego od czynszu i innych należności wynikających z zawartej umowy, organ podatkowy, opierając się na art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/, obniżył naliczony podatek z kwoty 96.960.282 zł o pięciokrotność zawyżenia, czyli o 3.410.880 zł plus 1.054.000 zł /3.410.880 x 5/ i ustalił go na kwotę 76.495.000 zł.

Jednocześnie ustalił należny podatek VAT za omawiany okres /od 5 do 31 lipca 1993 r./ według danych zawartych w deklaracji podatkowej VAT za lipiec 1993 r. z tą różnicą, że za podstawę rozliczeń wziął wartość zakupu towarów brutto. W oparciu o faktury VAT i rachunki uproszczone organ podatkowy wyliczył ten podatek na kwotę 62.438.800 zł.

Różnica stanowiąca nadwyżkę, naliczonego podatku VAT nad należnym za omawiany miesiąc wyniosła więc 14.057.000 zł.

W związku z tym urząd skarbowy orzekł o zwrocie powyższej kwoty na rachunek bankowy spółki.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji spółka cywilna stwierdziła, iż rejestr zakupu prowadzony był prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wprawdzie pod pozycją 230 rejestru zakupu VAT zaewidencjonowano fakturę obejmującą ratę czynszu za najem samochodu osobowego, ale wartość podatku VAT od tej usługi w wysokości 3.410,880 zł została wpisana w kolumnie podatku niepotrącalnego, a więc nie miała wpływu na wynik rozliczenia za okres podatkowy. Podatnik nie kwestionuje też faktu, że w deklaracji za lipiec 1993 r. zawyżono podatek VAT naliczony o kwotę 3 410 880 zł. Nastąpiło to w wyniku błędnego wpisu wartości liczbowej z rejestru zakupu faktur, ale błąd ten został ujawniony i skorygowany przed rozpoczęciem kontroli skarbowej.

Potwierdza to nowa, prawidłowo sporządzona deklaracja VAT, doręczona pracownikom organu podatkowego przed przystąpieniem przez nich do kontroli.

Izba skarbowa nie uwzględniła zarzutów podatnika i utrzymała w mocy decyzję urzędu skarbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do par. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 1993 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 59 poz. 272/, usługobiorcy korzystającemu z samochodu osobowego na podstawie umowy najmu lub innej umowy o podobnym charakterze nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od czynszu i innych odpłatności wynikających z zawartej umowy oraz do zwrotu różnicy podatku.

Zarzut skarżącego, iż błąd wynikający z zawyżenia podatku naliczonego skorygowano w drodze sporządzenia nowej deklaracji podatkowej za okres podatkowy oraz że korekta ta została dokonana przed rozpoczęciem kontroli przez pracowników urzędu skarbowego, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie jest nietrafny. Jedna z deklaracji podatkowych, korygująca wadliwość zapisu w rubryce 36 "podatek naliczony"; została doręczona organowi podatkowemu 15 września 1993 r. z błędem w rubrykach 58 i 59, a druga - 22 września 1993 r. - po skorygowaniu tego błędu. Z protokołu kontroli oraz oświadczenia pracowników urzędu skarbowego wynika, że skorygowaną deklarację za lipiec skarżący okazał "w końcowym etapie ustaleń kontrolnych, tj. 14 września 1993 r.", po ujawnieniu nieprawidłowości. Słusznie zatem przyjęto, że korekta dokonana po wykryciu nieprawidłowości w toku kontroli nie może ekskulpować skarżącego. Skarżący zawyżył podatek naliczony VAT o kwotę 3.410.880 zł, dlatego znajduje wobec niego zastosowanie art. 27 ust. 5 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy o VAT. W myśl powołanego przepisu, jeżeli nastąpiło zawyżenie podatku naliczonego, kwotę tego podatku zmniejsza się o pięciokrotność sumy zawyżenia. Zasadnie zatem zmniejszono wykazany przez podatnika w deklaracji VAT za lipiec 1993 r. podatek naliczony. Różnicę między podatkiem naliczonym a należnym za ten okres organ podatkowy ustalił do zwrotu na rachunek bankowy podatnika.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż decyzja urzędu skarbowego jest prawidłowa.