Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 30 stycznia 1996 r., SA/Wr 3095/95

Teza

1. Uznanie administracyjne oznacza przewidziane obowiązującymi przepisami uprawnienie organu administracji wydającego decyzję do wyboru rozstrzygnięcia. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie.
2. Powołanie niewłaściwego przepisu jako podstawy prawnej decyzji, w sytuacji kiedy istnieje unormowanie uprawniające do wydania rozstrzygnięcia, nie stanowi takiej wady, która uzasadniałaby uchylenie decyzji.
3. Nie jest wadą istotną decyzji określenie w niej terminów płatności rat zaległości podatkowych wcześniejszych od daty decyzji, jeżeli w chwili wydania rozstrzygnięcia raty te były już uiszczone.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy stwierdził, że skarga Przedsiębiorstwa nie może być uwzględniona gdyż decyzja Izby Skarbowej z dnia 8 września 1994 r. nie zawiera takich wad i uchybień, które stanowiłyby podstawę jej uchylenia /art. 207 par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Dz.U. nr 74 poz. 368/.

Decyzja zaskarżona umarzała część zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1991 oraz dwa miesiące 1992 r., a płatność części tych zaległości rozkładała na raty. Według postanowień art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ termin płatności podatku może być odroczony lub płatność podatku rozłożona na raty, zaś art. 31 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że zaległości podatkowe mogą być umorzone w całości lub w części w wypadkach społecznie lub gospodarczo uzasadnionych.

Decyzja w sprawie umorzenia zaległości podatkowej albo rozłożenia tej spłaty na raty jest więc zależna od uznania organu administracji - ograniczonego w odniesieniu do umorzenia wyznaczonymi kryteriami ocennymi - organ podejmuje decyzję o umorzeniu zaległości w określonych sytuacjach. Sformułowanie, iż umorzenie może nastąpić w razie istnienia elementów - gospodarczego lub społecznego uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia jest nieostre, jest ogólne i w ocenie, czy przesłanki te występują są właśnie zawarte cechy tzw. uznania administracyjnego - uznanie to występuje tu przede wszystkim dlatego, że przytoczone przepisy stanowią, że płatność podatku może być rozłożona na raty lub zaległości podatkowe mogą być umorzone. Kwestionowanie oceny organu administracji w tych kwestiach będzie tylko wtedy skuteczne, kiedy jest ona dowolna nie rozważa w sposób dostateczny istotnych okoliczności i nie zawiera racjonalnego umotywowania zajętego stanowiska.

Wskazać przy tym trzeba, iż uznanie administracyjne oznacza przewidziane obowiązującymi przepisami uprawnienie organu administracji wydającego decyzję do wyboru rozstrzygnięcia. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Uwzględnia ona bowiem w znacznym stopniu wniosek strony skarżącej oraz zwiększa kwotę zaległości podatkowej umorzonej przez Urząd Skarbowy, a uzasadnienie stanowiska organu odwoławczego jest racjonalne i stanowisko to nie wykracza poza granice uznania przysługującego organowi odwoławczemu.

Powołanie niewłaściwego przepisu jako podstawy prawnej decyzji, w sytuacji kiedy istnieje unormowanie uprawniające do wydania rozstrzygnięcia, nie stanowi takiej wady, która uzasadniałaby uchylenie decyzji.

W istniejących okolicznościach nie jest również wadą istotną decyzji zaskarżonej określenie w niej terminów płatności rat zaległości podatkowych wcześniejszych od daty decyzji, albowiem w chwili wydania rozstrzygnięcia raty te były już uiszczone.

Z tych przyczyn, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera wad istotnych, oddalono na podstawie art. 207 par. 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 68 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, skargę Przedsiębiorstwa jako nieuzasadnioną.