Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 29 kwietnia 1992 r., SA/Wr 352/92

Teza

1. Nie jest rzeczą organu administracji państwowej właściwego w sprawach zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych orzekanie o "bezprawności" czy też "legalności" zajmowania lokalu użytkowego przez podmiot gospodarczy prowadzący punkt sprzedaży napojów alkoholowych na podstawie wcześniej udzielonego zezwolenia i wyprowadzenie z takiego ustalenia konsekwencji prawnych w postaci decyzji o wygaśnięciu zezwolenia /par. 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów - Dz.U. nr 25 poz. 119 ze zm./.
2. W obecnie obowiązującym stanie prawnym ukształtowanym pod rządami ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./ prowadzenie działalności gospodarczej nie jest w żadnej mierze warunkowane dysponowaniem przez podmiot gospodarczy tytułem prawnym do lokali wykorzystywanych w owej działalności, zaś pominięcie przepisów tej ustawy, powoduje błędną interpretację prawną, polegającą na przyjęciu, że wypowiedzenie przez wynajmującego umowy lokalu użytkowego skutkuje automatycznie zaprzestaniem działalności prowadzonej dotychczas w tym lokalu, również likwidację objętego tą działalnością punktu sprzedaży napojów alkoholowych.
3. Naruszeniem przepisu par. 14 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia i nadużyciem omawianego przepisu będzie jego wykorzystanie jako podstawy decyzji o charakterze konstytutywnym gdyż w istocie rzeczy cofającej zezwolenie i zmierzającej do zlikwidowania nadal istniejącego punktu sprzedaży prowadzonego przez uprawniony dotychczas podmiot gospodarczy. Podjęte w takiej intencji decyzje naruszają prawo materialne przez jego wykorzystywanie dla innych celów niż te, dla których realizacji zostało ustanowione.