Uzasadnienie
Z treści umowy o pracę wynikało, że w przypadku wypowiedzenia umowy przez Spółkę przed upływem pięciu lat, zastępcy dyrektora przysługuje odprawa w wysokości i według zasad jak dla dyrektorów przedsiębiorstw państwowych. Należność otrzymana przez skarżącego na skutek rozwiązania z nim umowy o pracę była wypłatą pieniężną mającą swe źródło w stosunku pracy - wynikającą wyłącznie z umowy o pracę, a nie odszkodowaniem przewidzianym w ustawach, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powołanie się w umowie na odprawę przewidzianą w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych /Dz.U. 1991 nr 18 poz. 80/ służyło jedynie jako wyznacznik rozmiaru należności - było jedynie postanowieniem umownym, a nie wskazaniem źródła uprawnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny zaskarżonej decyzji nie dają podstawy do jej uchylenia.
Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w razie stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przy wydaniu rozstrzygnięcia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368/ a w rozpatrywanym przypadku nie występują takie wady i uchybienia.
Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się do zajęcia stanowiska w kwestii, czy otrzymana przez skarżącego odprawa w kwocie 187.272.000 zł /przed denominacją/ z tytułu rozwiązania umowy o pracę ze Spółką Akcyjną "R." podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Wojciech S. zawarł w dniu 27 czerwca 1993 r. ze Spółką umowę o pracę na stanowisku zastępcy dyrektora generalnego Spółki. Z treści tej umowy wynikało, że w przypadku wypowiedzenia umowy przez Spółkę przed upływem pięciu lat, zastępcy dyrektora przysługuje odprawa w wysokości i według zasad jak dla dyrektorów przedsiębiorstw państwowych. O wypłatę odprawy toczył się spór między skarżącym, a Spółką, rozstrzygnięty wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia 30 czerwca 1994 r. zasądzającym na rzecz Wojciecha S. odprawę we wspomnianej wysokości.
Według art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne bez względu na źródło finansowania tych wypłat, a w szczególności wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego czy ich wysokość została z góry ustalona.
Art. 12 ust. 1 cyt. ustawy określający przychody wolne od podatku, stanowi natomiast w pkt 3 lit. "a" i "b", że wolne od podatku dochodowego są odszkodowania otrzymane na podstawie przepisów prawa administracyjnego, prawa cywilnego i na podstawie innych ustaw, z wyjątkiem przewidzianych w prawie pracy odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę oraz odpraw wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Wprawdzie sytuacja skarżącego nie jest objęta wprost wyjątkami przewidzianymi w cytowanych przepisach art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. "a" i "b", lecz otrzymana przedmiotowa należność podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na mocy ww. reguły ogólnej zawartej w art. 12 ust.
- Należność otrzymana przez skarżącego na skutek rozwiązania z nim umowy o pracę była bowiem wypłatą pieniężną mającą swe źródło w stosunku pracy - wynikającą wyłącznie z umowy o pracę, a nie odszkodowaniem przewidzianym w ustawach, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Powołanie się w umowie na odprawę przewidzianą w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych /Dz.U. 1991 nr 18 poz. 80/ służyło jedynie jako wyznacznik rozmiaru należności - było jedynie postanowieniem umownym, a nie wskazaniem źródła uprawnienia.
W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, oddalono skargę Wojciecha S. ma podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1997 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.