Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 7 listopada 1995 r., SA/Wr 413/95

Teza

1. Skarżąca Spółka sprzedawała palety odbiorcy duńskiemu na warunkach istotnie rażąco odbiegających od warunków stosowanych w transakcjach krajowych. Jeżeli bowiem cena palet sprzedawanych firmie duńskiej była 15-krotnie niższa od ceny stosowanej w kraju, to wytłumaczeniem tej różnicy nie może być jedynie chęć zdyscyplinowania odbiorców krajowych do zwracania palet. Stąd też zaistniały podstawy do szacowania dochodu w trybie przepisu art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania /Dz.U. nr 21 poz. 86 ze zm./.
2. Brak ewidencji uniemożliwił ustalenie dat przyjęcia środków trwałych do użytkowania oraz wartości brutto poszczególnych składników majątku trwałego. W konsekwencji brak było podstaw do uznania za koszt uzyskania przychodów dokonywanych w tym roku odpisów amortyzacyjnych.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy zważył:

Przede wszystkim nie dopatrzył się Naczelny Sąd Administracyjny w przeprowadzonym w sprawie postępowaniu wad sprecyzowanych w skardze jako naruszenie zasad ustalenia prawdy obiektywnej i właściwego zebrania materiału dowodowego oraz wady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zdaniem Sądu materiał dowodowy sprawy jest wystarczający do jej rozstrzygnięcia, zresztą skarżąca nie skonkretyzowała, na czym miało polegać uchybienie przepisu art. 7 i art. 77 Kpa.

Nie sposób również stwierdzić, by organy pominęły zasadę uczestnictwa strony w postępowaniu, skoro przedstawiciele Spółki zapoznali się tak z protokołem badania dokumentów jak i z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz ustaleniami kontroli. Zapoznano również pełnomocników Spółki ze sposobem ustalenia podstawy opodatkowania; wszystkie te czynności potwierdzone zostały ich podpisami. Zatem zarzut przeprowadzenia postępowania bez udziału strony przedstawia się jako gołosłowny.

Nieuzasadniony jest również zarzut skargi przedstawiony w kwestii zastosowania w sprawie niniejszej przepisu art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania /Dz.U. nr 21 poz. 86 ze zm./.

Przepis art. 11 ust. 1 powołanej ustawy stanowi zasadę odmiennego niż na zasadach ogólnych ustalenia dochodu podatnika pozostającego w związku gospodarczym z osobą mającą siedzibę zagranicą. Przepis ten stosuje się odpowiednio w sytuacji, gdy podatnik wykorzystując swój związek gospodarczy z osobą korzystającą z ulg w podatku dochodowym, lub stosując warunki wykonania świadczenia dla innego podatnika rażąco korzystniejsze i odbiegające od ogólnie stosowanych w czasie i miejscu wykonywania świadczenia, przerzuca całość lub część dochodu na podatnika korzystającego z ulg lub osobę na rzecz której wykonuje świadczenie /art. 11 ust. 2 ustawy/.

W sprawie niniejszej nie może być w ogóle kwestionowane ustalenie, że skarżąca Spółka sprzedawała palety odbiorcy duńskiemu na warunkach istotnie rażąco odbiegających od warunków stosowanych w transakcjach krajowych. Jeżeli bowiem cena palet sprzedawanych firmie I. była 15-krotnie niższa od ceny stosowanej w kraju, to wytłumaczeniem tej różnicy nie może być jedynie chęć zdyscyplinowania odbiorców krajowych do zwracania palet.

Stąd też, wbrew przekonaniu skarżącej Spółki, zaistniały podstawy do szacowania dochodu w trybie powołanego przepisu art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jako pozbawiony podstawy faktycznej przedstawia się również zarzut skargi, jakoby skarżąca Spółka posiadała prowadzoną na bieżąco ewidencję księgową wartości brutto poszczególnych składników majątku trwałego za rok 1992 oraz ewidencję środków trwałych. Z akt sprawy wynika, że Spółka dokonywała w roku 1992 odpisów amortyzacyjnych nie posiadając żadnej z tych ewidencji. Brak ewidencji uniemożliwił ustalenie dat przyjęcia środków trwałych do użytkowania oraz wartości brutto poszczególnych składników majątku trwałego. W konsekwencji brak było podstaw do uznania za koszt uzyskania przychodów dokonywanych w tym roku odpisów amortyzacyjnych.

Wreszcie za pozbawiony skuteczności prawnej trzeba uznać ten zarzut skargi, w którym Spółka kwestionując wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów należności za usługi consultingowe twierdzi, że jest w posiadaniu prawidłowo sporządzonej faktury. Faktura odpowiadająca wymogom prawa nie została przez Spółkę okazana organom podatkowym w toku postępowania; nie dołączono jej również do skargi, wobec czego zarzut ten należy uznać za nie poparty żadnymi dowodami.

Z powyższych wywodów wynika, że decyzje wydane w niniejszej sprawie prawa nie naruszają.

Stwierdzając bezzasadność skargi, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił po myśli przepisu art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.