Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 16 lipca 1993 r., SA/Wr 455/93

Teza

Zwolnienie od podatku od wynagrodzeń, ustanowione w art. 15 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 4 lutego 1949 r. o podatku od wynagrodzeń /Dz.U. nr 7 poz. 41 ze zm./, nie ma zastosowania do spółek kapitałowych.

Uzasadnienie

Syndyk masy upadłości Centrum Handlowego Spółka z o.o. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z września 1992 r.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w 1992 r. przez Urząd Kontroli Skarbowej stwierdzono, że spółka nie zgłosiła do opodatkowania wynagrodzeń wypłaconych w 1991 r. pracownikom w formie nagród i premii oraz niektórych wynagrodzeń z umów zlecenia.

Konsekwencją powyższych ustaleń było wymierzenie przez Urząd Skarbowy zobowiązania w podatku od wynagrodzeń za 1991 r. w kwocie wyższej niż kwota zadeklarowana i wpłacona przez spółkę.

Odwołując się od powyższej decyzji spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 4 ust. 4 w związku z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1949 r. o podatku od wynagrodzeń /Dz.U. nr 7 poz. 41 ze zm./ przez zaliczenie wypłat dokonywanych na rzecz pracowników z zysku netto po opodatkowaniu jako wynagrodzeń wynikających ze stosunku pracy. Zdaniem spółki, wynagrodzeniem w świetle przepisów cytowanej ustawy objęte są te świadczenia, które pracodawca jest w ramach stosunku pracy obowiązany wykonywać na rzecz pracownika z mocy umowy bądź przepisu prawa. Świadczeniem takim są, poza normalnym wynagrodzeniem, premia bądź nagrody regulaminowe, a także premia i nagrody uznaniowe, ale zastrzeżone w umowie o pracę. W przedmiotowym przypadku w umowach o pracę nie przewidziano udziału w zyskach ani też nie został wydany akt wewnętrzny, który regulowałby sprawę udziału pracowników w zysku Spółki w formie nagród z tego zysku. Podniesiono też, że wypłata nastąpiła z zysku po opodatkowaniu, który to zysk podlegał swobodnej dyspozycji spółki i nie mógł być ponownie opodatkowany.

Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że powołane w odwołaniu art. 4 ust. 4 i art. 9 ust. 2 ustawy nie potwierdzają stanowiska spółki, że ustawodawca uznał za wynagrodzenie tylko te świadczenia, które pracodawca jest obowiązany w ramach stosunku pracy wypłacić na rzecz pracownika z umowy lub przepisu prawa. Podstawą do określenia, czy dane wynagrodzenie jest wolne od podatku, jest art. 5 ustawy, który wymienia wynagrodzenia wolne od podatku. Wynagrodzenia wypłacone z zysku nie są wymienione w tym przepisie. Takiego zwolnienia nie zawiera też rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 maja 1988 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od wynagrodzeń /Dz.U. nr 16 poz. 118/.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka podtrzymała zarzuty odwołania wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1949 r. o podatku od wynagrodzeń /Dz.U. nr 7 poz. 41 ze zm./, podatkowi podlegają wszelkiego rodzaju wynagrodzenia otrzymywane przez pracowników zatrudnionych na podstawie stosunku służbowego lub umowy o pracę.

Wbrew zarzutom podnoszonym w skardze - określonego tym przepisem obowiązku podatkowego nie można odnieść wyłącznie do wynagrodzeń określonych umową o pracę. Powyższy przepis stanowi bowiem wyraźnie o powstaniu obowiązku w zakresie podatku od wynagrodzeń w przypadku wypłaty wynagrodzenia pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę niezależnie od źródeł finansowania tego wynagrodzenia. Dla powstania obowiązku podatkowego istotne jest więc to, że wynagrodzenie wypłacone jest pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę, a nie treść tej umowy.

Potwierdza to również przepis art. 9 ust. 1 stwierdzający, że podstawę obliczenia podatku stanowią wszystkie wynagrodzenia wypłacone w okresie wypłaty. Powoływany przez stronę skarżącą art. 4 ust. 2 ustawy określa, co uważa się za wynagrodzenie, natomiast art. 9 ust. 2 zobowiązuje płatnika do określenia w umowie tylko okresu wypłaty. Żaden więc z tych przepisów nie potwierdza zarzutu, że ustawodawca uznał za wynagrodzenie tylko te świadczenia, które pracodawca jest zobowiązany w ramach stosunku pracy wykonać na rzecz pracownika z umowy lub przepisu prawa.

Ponadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, wynagrodzenia wypłacone z zysku nie zostały wymienione w art. 5 ustawy jako wolne od podatku. Takiego zwolnienia nie zawiera również rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 maja 1988 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od wynagrodzeń.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 13 ustawy, stanowiący o zwolnieniu od podatku nagród wypłaconych z funduszów innych instytucji, został co do pojęcia "innych instytucji" uściślony przepisem art. 8 ust. 4 rozporządzenia w brzmieniu: "za inne instytucje, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 13 ustawy, wypłacające nagrody zwolnione od podatku od wynagrodzeń, uważa się jednostki gospodarki uspołecznionej". Przepis ten nie może więc mieć zastosowania do spółek kapitałowych, a taką spółką jest właśnie strona skarżąca.