Teza
- Zameldowanie nie jest uzależnione od woli i zgody właściciela czy najemcy lokalu, o ile dysponent lokalu godzi się na pobyt w nim podlegającej zameldowaniu osoby z zamiarem pobytu czasowego lub stałego, co wynika pośrednio z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 33 poz. 196/, w szczególności par. 5 powołanego rozporządzenia.
Decydującym dla aktu rejestracji jest fakt pobytu z zamiarem stałego przebywania lub bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego nawet w tej samej miejscowości lecz pod innym adresem, przy czym fakt ten stosownie do powołanego wyżej przepisu, w wypadku braku takiego stwierdzenia podpisem właściciela lub najemcy lokalu, ustala urząd przyjmujący zgłoszenie.
- Podstawy do rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji można upatrywać w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r., który upoważnia organ administracji państwowej do rozstrzygania o charakterze pobytu w razie zaistnienia wątpliwości w tym względzie. Takie wątpliwości mogą powstać przed dokonaniem rejestracji m.in. na skutek podniesienia zarzutu stron mających interes prawny w zameldowaniu czy postaci zameldowania /pobyt czasowy lub stały/ i w tej sytuacji zajdzie konieczność wydania stosownej decyzji o zameldowaniu, przed dokonaniem aktu rejestracji.