Uzasadnienie
Gertruda K. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 15 listopada 1991 r. nr PO-II-A-823/75/91, utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K.-K. z dnia 12 lipca 1991 r. nr PU-030/Z-13/91 o odmowie zwrotu podatku obrotowego pobranego przez Urząd Celny w W. od sprowadzonego z zagranicy samochodu osobowego.
Skarżąca sprowadziła z zagranicy samochód osobowy marki "Fiat Argenta", którego odprawa celna odbyła się w dniu 31 maja 1991 r. Od sprowadzonego samochodu Urząd Celny w W. pobrał podatek obrotowy w wysokości 2.838.200 zł. Pismem z dnia 12 czerwca 1991 r. Gertruda K. wraz z mężem Józefem zwróciła się do Urzędu Skarbowego w K.-K. o zwrot uiszczonego podatku obrotowego od nabytego za granicą samochodu, podając, że podatek pobrany został niesłusznie, gdyż środki płatnicze, za które zakupiono samochód, pochodziły z ich wspólnego dorobku. Samochód zatem stanowi ich ustawową wspólność majątkową i w sytuacji, gdy jej mąż jest inwalidą II grupy i żadne z nich nie sprowadziło z zagranicy samochodu, spełniają warunki do zwolnienia od podatku, określone przepisami par. 5 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy oraz zwolnień od tego podatku /Dz.U. nr 15 poz. 69/.
Urząd Skarbowy w K.-K., odmawiając zwrotu podatku obrotowego, nie uwzględnił okoliczności podnoszonych przez Gertrudę i Józefa małżonków K. W uzasadnieniu decyzji podaje, że samochód został kupiony przez Gertrudę K., natomiast orzeczenie komisji lekarskiej, na które powołano się we wniosku, stwierdza inwalidztwo Józefa K., wobec czego zwolnienie, o którym mowa w par. 5 ust. 1 pkt 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1991 r., nie może być przyznane, warunkiem bowiem przyznania tego zwolnienia jest inwalidztwo osoby sprowadzającej samochód.
Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do sądu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności par. 5 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 powyższego rozporządzenia. Zdaniem strony skarżącej, samochód stanowi ustawową wspólność małżeńską, ponieważ został nabyty z majątku dorobkowego małżonków. Z chwilą nabycia samochodu jego współwłaścicielem z mocy prawa był także Józef K., który jest inwalidą II grupy, i z tej racji oboje małżonkowie mają uprawnienia do zastosowania zwolnienia od podatku obrotowego.
Izba Skarbowa w U., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, podtrzymała stanowisko, że podmiotem podatku obrotowego w rozumieniu przepisów omawianego rozporządzenia jest osoba sprowadzająca rzecz z zagranicy. Skarżąca była osobą sprowadzającą samochód z zagranicy i nie spełniała warunków do zastosowania zwolnienia od podatku obrotowego.
Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga Gertrudy K. nie może być uwzględniona, gdyż wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowiska organów administracji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uchylenie decyzji administracyjnej lub stwierdzenie jej nieważności następuje tylko wtedy, gdy zostaną stwierdzone istotne wady w postępowaniu administracyjnym lub naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy /art. 207 par. 2 i 3 Kpa/; w rozpatrywanym wypadku nie występują takie wady i uchybienia.
Zgodnie z par. 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy oraz zwolnień od tego podatku /Dz.U. nr 15 poz. 69/ zwalnia się od podatku obrotowego samochody osobowe ogólnego przeznaczenia, sprowadzane z zagranicy przez inwalidów I lub II grupy bez względu na rodzaj inwalidztwa oraz inwalidów III grupy ze schorzeniami narządów ruchu. Z treści tego przepisu wynika, że zwolnienie to dotyczy określonych podmiotów, a mianowicie osób, które sprowadziły samochód z zagranicy i odpowiadają warunkom określonym przepisami rozporządzenia. Warunki te zaś spełniają inwalidzi I lub II grupy bez względu na rodzaj inwalidztwa oraz inwalidzi III grupy ze schorzeniami narządów ruchu, którzy przedstawią pisemne oświadczenie o niesprowadzeniu z zagranicy innego samochodu osobowego w okresie poprzednich 36 miesięcy, licząc od dnia odprawy celnej, a także orzeczenie komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia albo inny dokument o uznaniu za inwalidę. W przypadku inwalidów III grupy wymagany jest taki sam dokument z adnotacją, że inwalidztwo jest spowodowane schorzeniami narządów ruchu /par. 5 ust. 1 i 3 powyższego rozporządzenia/.
W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, że osobą sprowadzającą samochód z zagranicy była Gertruda K., która nie odpowiadała określonym wyżej warunkom przyznania zwolnienia od podatku obrotowego. Okoliczność, iż mąż skarżącej jest inwalidą II grupy, nie może decydować o przyznaniu jej z tego tytułu zwolnienia, o którym mowa w par. 5 ust. 1 rozporządzenia, przepisy w tym zakresie bowiem nie uzależniają przyznania zwolnienia od podatku obrotowego od związków majątkowych członków rodziny osoby sprowadzającej samochód.
Zwolnienie to, jak już wyżej podkreślono, ma charakter osobisty i przysługuje osobie, która sprowadziła samochód i odpowiada warunkom określonym przepisami tego rozporządzenia. Urząd Celny w W. zatem nie miał podstawy do zwolnienia skarżącej od ustalenia i pobrania podatku obrotowego, a z kolei organy podatkowe - do zwrotu tego podatku podatniczce.
Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organów podatkowych, że nabycie prawa do zwolnienia od podatku lub do ulgi przez jedno z małżonków nie oznacza - jeśli przepis prawa nie stanowi inaczej - że drugie z małżonków nabywa takie samo uprawnienie.
W tym stanie sąd nie dopatrzył się niezgodności z prawem decyzji będącej przedmiotem skargi i na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł jak w sentencji.