Uzasadnienie
W związku ze sporem pomiędzy mieszkańcami budynku przy ul. K. nr 12 w Z. Ś. o użytkowanie pomieszczeń składowych, Naczelnik Miasta i Gminy w Z. Ś. decyzją z dnia 8 listopada 1983 r. nr GT-8171/14/84, powołując się na art. 31 ust. 6 prawa lokalowego, "wypowiedział" Jadwidze D. użytkowanie pomieszczenia składowego o powierzchni 4,77 m2, położonego na kondygnacji strychowej, i zobowiązał ją do przekazania tego pomieszczenia Karolinie P. - najemczyni mieszkania w tym samym budynku.
We wniesionym odwołaniu Jadwiga D. zakwestionowała prawidłowość ustaleń faktycznych, twierdząc, że ma tylko 3 pomieszczenia pomocnicze, a mianowicie piwnicę o powierzchni 9,01 m2, wnękę pod schodami o powierzchni 0,81 m2 oraz sporną komórkę. Natomiast zamieszkuje z nią zamężna córka, która wybudowała na strychu dla własnych potrzeb komórkę o powierzchni 3,8 m2.
Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Wałbrzychu utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie swoją decyzją z dnia 31 lipca 1984 r. nr GKiM.II.8174/I/79, stwierdzającą w jej uzasadnieniu, że Jadwiga D. zajmuje 4 pomieszczenia składowe, w tym komórkę o powierzchni 3,80 m2, wybudowaną bez zgody wynajmującego. Tymczasem Karolina P. dysponuje tylko jedną piwnicą o powierzchni 9,01 m2, zalewaną przez wodę, a usunięcie tej awarii nie jest możliwe bez przebudowy kanalizacji. Do tego czasu konieczne jest udostępnienie 6 osobowej rodzinie Karoliny P. pomieszczenia składowego do gromadzenia zapasów zimowych. Pozbawienie zatem Jadwigi D. jednego pomieszczenia składowego jest prawnie i społecznie uzasadnione.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jadwiga D. podała, że urzędnicy załatwiali tę sprawę jednostronnie, rozpatrywali ją na podstawie nieprawdziwych danych, a żadna komisja nie stwierdziła stanu faktycznego.
Odpowiadając na skargę, organ II instancji informował, że nie skorzystał z uprawnień wynikających z art. 200 par. 2 Kpa, ponieważ skarga nie wniosła nowych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z takim naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, które zgodnie z treścią art. 207 par. 2 Kpa mogłoby spowodować ich uchylenie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji akcentuje przekonanie o społecznym i prawnym uzasadnieniu podjętych rozstrzygnięć, albowiem wydano je na podstawie art. 31 ust. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, upoważniającego terenowe organy administracji państwowej do dokonywania - na wniosek wynajmującego lub najemcy - zmian w uprawnieniach najemców do pomieszczeń przynależnych. Orzeczone na tej podstawie zmiany mogą dotyczyć zarówno uprawnień określonych w decyzji o przydziale stosownie do art. 31 ust. 5 prawa lokalowego, jak też wynikających ze stosunków umownych, powstałych pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów. Postępowanie administracyjne w sprawie zmiany zakresu uprawnień do pomieszczeń przynależnych wszczyna wniosek wynajmującego lub każdego najemcy, który żąda takiej zmiany w swoim interesie. Jednakże taka zmiana może być dokonana tylko "w uzasadnionych przypadkach". Próbując na tle rozpoznawanej sprawy ustalić znaczenie tego pojęcia nieokreślonego, można przyjąć, że sytuacja uzasadniająca wykorzystanie tego przepisu prawnego wystąpi wówczas, gdy jeden z najemców zajmie pomieszczenia przynależne nie pozwalające na zaspokojenie niezbędnych potrzeb wynikających z prowadzenia normalnego gospodarstwa domowego, a jednocześnie inny najemca dysponuje warunkami realizacji takich samych potrzeb ponad przeciętną miarę. Dopiero łączne spełnienie obu tych przesłanek stanowi podstawę do zakwalifikowania stanu faktycznego sprawy jako "uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 31 ust. 6 prawa lokalowego.
Wbrew stanowisku skargi, stan faktyczny niniejszej sprawy został ustalony w sposób niewadliwy. Skarżąca zresztą nie kwestionuje istotnych ustaleń poczynionych przez organy orzekające, lecz odmiennie ocenia możliwość usunięcia przyczyn, z powodu których użytkowanie piwnicy przez Karolinę P. stało się niemożliwe. Niewątpliwy jednak jest obecnie taki stan, w którym Karolina P. nie może zaspokoić swoich uzasadnionych potrzeb składowania zapasów zimowych. Nawet gdyby zgodzić się z wyjaśnieniem, złożonym na rozprawie sądowej, iż jedna z komórek strychowych, o których mowa, została rozebrana już po wydaniu decyzji, to do wyłącznego użytku rodziny skarżącej pozostają trzy pomieszczenia o łącznej powierzchni 14,69 m2, służące zaspokojeniu potrzeb 4 osób zajmujących mieszkanie o powierzchni użytkowej około 90 m2. Jednocześnie 6 osobowa rodzina Karoliny P., mieszkająca w lokalu o powierzchni 40 m2, w obecnej sytuacji pozbawiona byłaby możliwości składowania zapasów zimowych w jednej piwnicy o powierzchni 9,01 m2.
Tak ustalony stan faktyczny sprawy organy lokalowe prawidłowo potraktowały jako "uzasadniony przypadek", nakazujący uwzględnienie wniosków wynajmującego i jednego z najemców o dokonanie zmian w uprawnieniach najemców do pomieszczeń przynależnych. W konsekwencji decyzji te nie naruszają art. 31 ust. 6 prawa lokalowego, stanowiącego ich podstawę materialnoprawną, a przy ich podejmowaniu nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego w sposób wpływając na wynik sprawy. Wadliwe określenie w zaskarżonej decyzji organu I instancji, iż dotyczy ona "wypowiedzenia użytkowania", a nie zmiany w uprawnieniach do pomieszczeń przynależnych, jest uchybieniem nie mającym żadnego wpływu na istotę rozstrzygnięcia.
Skoro zaś powyższe decyzje nie naruszają prawa, a tylko zgodność z prawem jest przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przeto Naczelny Sąd Administracyjny - stosownie do art. 207 par. 5 Kpa - skargę Jadwigi D. oddalił jako nieuzasadnioną.