Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 22 listopada 1985 r., sygn. akt SA/Wr 580/85

Teza

1. Pobytem czasowym jest "przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem" /art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/, ale w świetle unormowania art. 8 ust. 1 ww. ustawy "pobyt czasowy" powinien w zasadzie trwać nieprzerwanie nie dłużej niż dwa miesiące. Jeżeli osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej miejscowości ponad tak oznaczony okres nie chce zameldować się na pobyt stały, powinna wykazać istnienie okoliczności wskazujących na to, że jej pobyt w danej miejscowości nie utracił charakteru pobytu czasowego. Przepis ten wprowadza zatem domniemanie, że przebywanie w tej samej miejscowości nieprzerwanie ponad dwa miesiące świadczy o "zamiarze stałego przebywania", o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy. "Zamiar" nie jest bowiem kategorią wyłącznie subiektywną ale jego istnienie obiektywizuje się w zachowaniach pozwalających wnioskować o intencjach osoby zobowiązanej do zameldowania się.
2. Wśród przykładowo wymienionych okoliczności uzasadniających zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad dwa miesiące mówi się o wykonywaniu pracy poza miejscem pobytu stałego /art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy/. Jednakże taka okoliczność musi być oceniona na tle całokształtu stosunków życiowych strony postępowania administracyjnego, a nie tylko faktu, że zakład pracy opłaca należność za zakwaterowanie. Skoro skarżący zamieszkuje wraz z najbliższą rodziną w charakterze osoby bliskiej właściciela lokalu mieszkalnego, pracując na stałe w zakładzie położonym w pobliżu miejsca tego zamieszkania a ów stan trwa ponad trzy lata, to taki sposób wykonywania pracy poza miejscem zameldowania na pobyt stały nie pozwala oczekiwać, że organy administracji państwowej uznają tę okoliczność za uzasadniającą dalsze zameldowanie skarżącego na pobyt czasowy.
3. Jeżeli brak jest obiektywnych przesłanek wskazujących na istnienie zamiaru rychłego powrotu skarżącego do jego poprzedniego miejsca pobytu, to sam taki zamiar, nie wyrażający się w konkretnych zachowaniach, zwłaszcza jeżeli jego realizacja uzależniona jest od zdarzeń odległych lub nie dających się przewidzieć, nie może oczywiście zwalniać od obowiązku zameldowania się na pobyt stały w przypadku nieprzerwanego przebywania w tej samej miejscowości w okresie przekraczającym dwa miesiące.