Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 30 października 1985 r., SA/Wr 585/85

Teza

1. Mechanizm wyznaczania wielkości należnego podatku przez ustalenie podstawy opodatkowania, wielkości osiągniętego obrotu i dochodu i zastosowanie odpowiednich stawek procentowych podatku obrotowego i dochodowego, może mieć dla wyznaczenia stawki karty podatkowej jedynie znaczenie pomocnicze - np. dla uzasadnienia wymiaru stawki w górnej granicy przewidzianej w tabeli stanowiącej załącznik rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła /Dz.U. nr 43 poz. 196/, nie może natomiast stanowić metody decydującej o wysokości karty podatkowej, gdyż naruszałoby to istotę tej formy opodatkowania i mogłoby doprowadzić do przekroczenia granicy stawek wyznaczonych w rozporządzeniu.
2. Stanowisko organu podatkowego uzależniające bezpośrednio wysokość stawki za kartę podatkową od wielkości obrotów i dochodów osiągniętych przez podatnika, jest wadliwe, gdyż sprowadza się do opodatkowania na zasadach ogólnych. Zryczałtowanie opodatkowania w formie karty podatkowej polega na ustaleniu z góry należności z tytułu podatku obrotowego i dochodowego, na ustaleniu miesięcznych stawek kwotowych /tabelaryczny ryczałt kwotowy/ dla danej grupy podatników, którzy wykonują działalność w podobnych warunkach ekonomicznych.
3. Przepisy wyżej wymienionego rozporządzenia z dnia 29 lipca 1983 r. nie uzależniają w sposób bezpośredni indywidualnego wymiaru stawki karty podatkowej od wielkości obrotu i dochodu osiągniętego przez podatnika i uzależniają wymierzenie stawki karty podatkowej wyższej od górnej granicy wyznaczonej w tabeli od określonych warunków, których istnienie organy podatkowe stosując zwyżkę powinny wykazać.