Uzasadnienie
Decyzją z 25.11.1991 r. Urząd Skarbowy w P., powołując jako podstawę prawną przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej, wymierzył B. J., prowadzącej działalność w zakresie skupu i sprzedaży artykułów spożywczych i przemysłowych pochodzenia krajowego i zagranicznego, opłatę skarbową w wysokości 43.884.300 zł od umów sprzedaży artykułów pochodzenia zagranicznego zawieranych z osobami fizycznymi.
Odwołując się od powyższej decyzji B. J. zakwestionowała przyjęcie jako podstawy obliczenia opłaty skarbowej zakupów, które tylko dla celów ewidencyjnych dokumentowała zbiorczo, a Urząd zakwalifikował je jako jednorazowe zakupy od jednej osoby. Oświadczyła też, że mimo zbiorczych dowodów "magazyn przyjmie" nie dokonywała zakupów towarów od tej samej osoby i zakupy te ze względu na niską kwotę nie podlegały opłacie skarbowej.
Izba Skarbowa w O. decyzją z 18.3.1992 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji uznając, że skarżąca zawierała z osobami fizycznymi umowy sprzedaży artykułów pochodzenia zagranicznego podlegające opłacie skarbowej.
W skardze na decyzję Izby Skarbowej skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego i podnosi, że organy skarbowe błędnie przyjęły dowody magazynu za umowę sprzedaży, oraz że zaskarżona decyzja jest oparta na domniemaniu, że umowy te nie były wolne od opłaty. Ponadto twierdzi, że sposób dokumentowania zakupów, tj. zbiorcze zestawienie na drukach "magazyn przyjmie" nie stanowi podstawy obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę podtrzymała argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy o opłacie skarbowej. Ustawa ta w rozdziale I traktującym o przedmiocie opłaty skarbowej stanowi w przepisie art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. "a", iż opłacie skarbowej podlegają umowy sprzedaży.
Okolicznością niesporną w sprawie jest, to że w okresie prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na skupie oraz sprzedaży artykułów spożywczych i przemysłowych krajowych i pochodzenia zagranicznego, skarżąca zakupiła w listopadzie i grudniu 1990 r. rzeczy pochodzenia zagranicznego od osób fizycznych. Umowy te, jako umowy sprzedaży, zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy o opłacie skarbowej podlegały opłacie skarbowej. Wprawdzie obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej ciążył solidarnie na skarżącej, jako nabywcy oraz sprzedającej /art. 2 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej/, zgodnie jednak z przepisami art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej skarżąca, jako nabywca rzeczy kupionych do odsprzedaży, była obowiązana do obliczenia i pobrania opłaty skarbowej oraz wpłacenia jej na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Ponieważ przedmiotem umów sprzedaży były artykuły sprowadzone lub nadesłane z zagranicy, stawka opłaty skarbowej zgodnie z par. 4b ust. 2 obowiązującego w dniu zawierania umów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 lutego 1989 r. w sprawie opłaty skarbowej /Dz.U. nr 9 poz. 52 ze zm./ wynosiła 15 procent podstawy obliczenia opłaty. Podstawą zaś obliczenia opłaty skarbowej w przypadku transakcji dokonywanych przez skarżącą była wartość zakupionych towarów wykazana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na podstawie sporządzonych przez skarżącą wewnętrznych dowodów "magazyn przyjmie". Dowody te wprawdzie nie są pisemnymi umowami sprzedaży, stanowią one jednakże dowód, że takie umowy skarżąca zawierała, natomiast okoliczność, że umowy te zawierane były w formie ustnej nie powoduje ich zwolnienia od opłaty skarbowej. Wartość zakupionych artykułów, wobec braku innych dowodów wskazujących na wartość przedmiotu umowy zawieranej z każdą osobą, wyklucza przyjęcie, że przedmiot zawartych transakcji nie przekraczał 200 tys. zł; tylko w wypadku takiej wartości sprzedaż rzeczy ruchomych podlegała zwolnieniu od opłaty skarbowej zgodnie z par. 52 pkt 9 rozporządzenia. Również jednostkowe ceny poszczególnych zakupów wyszczególnionych w dowodach "magazyn przyjmie" w wielu przypadkach przekraczały kwotę 200 tys. zł, a więc te zakupy nie podlegały zwolnieniu od opłaty skarbowej.
Zauważyć też należy, że zawarte przez skarżącą umowy sprzedaży nie podlegały zwolnieniu z opłaty skarbowej na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. "a" ustawy. W sytuacji bowiem, gdy umowy te zawierane były z bliżej nie określonymi osobami fizycznymi, nie były to umowy sprzedaży zawierane w wykonywaniu działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku obrotowym i nie były one od tego podatku zwolnione, a tylko takie czynności cywilnoprawne nie podlegają opłacie skarbowej.
W tej sytuacji wywody skargi zmierzające do wykazania, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo, nie mogły być uznane za przekonujące. Na podstawie zatem przepisu art. 207 par. 5 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny skargę B. J. oddalił jako bezzasadną.