Teza
- Znowelizowany z dniem 1 stycznia 1992 r. przepis art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79 ze zm./ nie stwarza podstawy do wymierzenia właścicielowi gruntów rolnych jednorazowej dziesięciokrotnej należności z tytułu ich wyłączenia z produkcji rolnej, polegającej na zaprzestaniu prowadzenia takiej produkcji oraz do wyznaczenia terminu podjęcia na tych gruntach produkcji rolnej.
- Zniesienie obowiązku rolniczego wykorzystania użytków rolnych nie zwalnia właściciela od powinności zapobiegania erozji gleb i innym zjawiskom, powodującym trwałe pogorszenie wartości gruntów rolnych. Egzekwowanie tego obowiązku nie może jednak nastąpić przez wymierzanie jednorazowej zwielokrotnionej należności, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych.
Wymiar takiej należności byłby natomiast dopuszczalny, gdyby zaprzestanie rolniczego wykorzystania użytków rolnych związane było z trwałym wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej.