Teza
- Gdy kolejna pożyczka jest o wiele mniejsza od udzielonych wcześniej, ograniczeniem możliwości wymierzenia opłaty skarbowej w nadmiernej wysokości nie powinno być 15 procent podstawy jej obliczenia bowiem przewidziane to zostało w art. 9 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ jako ograniczenie dla Ministra Finansów przy ustalaniu w drodze rozporządzenia na podstawie art. 11 wysokości stawek, ale dwa procent określonym w par. 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 1992 r. w sprawie opłaty skarbowej /Dz.U. nr 53 poz. 253 ze zm./ jako podstawowa maksymalna stawka tej opłaty od umowy pożyczki.
- Zwolnienie z jakiegoś obowiązku nie może z założenia doprowadzić do pogorszenia sytuacji wyjściowej strony. Zwolnienie zatem umowy pożyczki udzielonej spółce przez wspólnika od stawki opłaty skarbowej dwa procent nie może skutkować podwyższenia opłaty ponad ten wymiar podstawowy.
Jeśli więc opłata skarbowa od tego rodzaju pożyczki, obliczona według skali degresywnej, określonej w par. 69 ust. 1 pkt 1 wyżej cytowanego rozporządzenia, miałaby przekroczyć opłatę według stawki podstawowej, ta właśnie stawka dwu procentowa powinna być ogranicznikiem wymiaru.